“ให้ฉันช่วยประคบให้ได้ไหม?” เฮ้อซวยหลินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“จะช่วยยังไงล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว นายควรไปนอนได้แล้ว ฉันก็ต้องกลับห้องเหมือนกัน” เหวินถิงเซี่ยเหลือบมองเตียงที่ตัวเองทำเลอะ ก่อนจะหลบตาเล็กน้อย
เธอไม่ได้คิดจะเข้าห้องเฮ้อซวยหลินสักหน่อย เขาเป็นคนอุ้มเธอเข้ามาเอง
ดูเหมือนเขาจะยังคิดทำอะไรกับเธอด้วย...
ถ้าเธอไม่ได้มีประจำเดือน เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นหรือเปล่านะ...
อ๊ากกก หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ อย่าคิดแล้ว!
“เตียงฉันเลอะ คืนนี้เลยไม่มีที่นอน” เฮ้อซวยหลินทอดสายตามองสาวน้อยน่ารักที่สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
【ทำมาเป็นพูดดี เขาจะไม่มีที่นอนได้ยังไง คนอื่นมีสามโพรงไว้ให้กระต่ายเจ้าเล่ห์ แต่เขามีรังอยู่ในเมืองจิงซื่ออย่างน้อยสามสิบแห่ง】คิวคิวที่เพิ่งออฟไลน์ไปเด้งกลับมา
ก็แค่เตียงเลอะ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนก็จบแล้ว อีกอย่างในบ้านหลังนี้ยังมีห้องพักแขกอีกห้องให้เขานอนด้วย
“แล้วนายอยากทำยังไง?” เหวินถิงเซี่ยรู้ทันแต่ไม่พูดออกมา เธอเงยหน้ามองด้วยดวงตากลมใส ทำท่าทางว่าง่ายเป็นพิเศษ
【ก็เอาใจเขาเข้าไปสิ】
“ขอให้คุณภรรยารับผมไว้ด้วยครับ” เฮ้อซวยหลินหลุบขนตายาวลง บรรยากาศเย็นชาเคร่งขรึมจางหายไปกว่าครึ่ง ดวงตาดำลึกล้ำเปลี่ยนเป็นตาลูกหมาในพริบตา ดูไร้เดียงสาและเชื่องแสนเชื่องจนชวนให้สงสาร
【โอ๊ย ทนไม่ไหวแล้ว สาวซ่า รีบพาหมาน้อยของเธอกลับห้องไปเลย】ไม่ใช่แค่เหวินถิงเซี่ยที่ใจอ่อน แม้แต่คิวคิวเห็นแล้วยังใจอ่อนตาม
“ได้ งั้นคืนนี้นายไปนอนฝั่งฉัน”
นอนด้วยกันก็นอนด้วยกันสิ พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยนอนเตียงเดียวกันมาก่อน แถมยังไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เหวินถิงเซี่ยเองก็ถือว่าเป็นคนมีประสบการณ์แล้ว
เธอเป็นคนขี้หนาว โดยเฉพาะช่วงมีประจำเดือน ต่อให้ผ่านไปทั้งคืน ผ้าห่มก็ยังเย็นเฉียบอยู่บ่อย ๆ ส่วนเฮ้อซวยหลินก็เหมือนเตาผิงมีชีวิต กอดเขานอนในฤดูหนาวแล้วสบายสุด ๆ