ด้านหน้าไม่ไกลมีรถมายบัคจอดอยู่ ตัวรถสีดำราวกับออบซิเดียนเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น
หรูหรา สง่างาม ดูแพงสุด ๆ
เหวินถิงเซี่ยไม่ค่อยสนใจรถสไตล์สุขุมเรียบหรูแบบนี้นัก เหลือบมองแวบหนึ่งก็หันไปมองทางอื่น ไม่รู้ว่าเสิ่นหลิงเหยาจะมาถึงเมื่อไร
ประตูรถมายบัคเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบ รูปร่างสูงโปร่งขายาว ก้าวฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าเหวินถิงเซี่ย
“สวัสดี ฉันชื่อเสิ่นเยี่ยนซวย เป็นพี่ชายของเหยาหยา”
เหวินถิงเซี่ยหันกลับไปพอดีกับสบตาชายหนุ่ม ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใส
สันคิ้วโดดเด่น คิ้วเรียวคม ระหว่างคิ้วมีความสุขุมหนักแน่นของชายวัยผู้ใหญ่ที่ผ่านวันเวลามามากมาย แผ่แรงกดดันอันทรงอำนาจของผู้มีสถานะสูง ดูคล้ายผู้ใหญ่เคร่งขรึมในบ้านที่มีอำนาจตัดสินใจมากที่สุด
【หล่อมาก ผู้บริหารสายพ่อสุด ๆ เลยนี่ สาวซ่า เลิกกับพระเอกแล้วลองคิดเรื่องคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นดูไหม】คิวคิวเริ่มเพ้อถึงผู้ชายอีกแล้ว
“สวัสดีค่ะ ฉะ ฉันชื่อเหวินถิงเซี่ย เป็นพี่สาวของเหยาหยา” พอเจอผู้ชายแปลกหน้าที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว นิสัยขี้กลัวของเหวินถิงเซี่ยก็กลับมาอีกครั้ง
คิวคิว:【ออร่าขนาดนี้ ดูก็รู้ว่าเจนจัด เธอจะกลัวก็ไม่แปลก】
เหวินถิงเซี่ยยืนตัวตรงเคร่งขรึม ยิ่งกว่าตอนครูประจำชั้นเรียกชื่อให้ตอบคำถามเสียอีก
เสิ่นเยี่ยนซวยกลั้นยิ้มไม่อยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “จอดตรงนี้นานไม่ได้ ขึ้นรถเถอะ”
พูดจบก็เปิดประตูเบาะหลัง
เหวินถิงเซี่ยนั่งลงตามจังหวะ วางช่อดอกไม้กับตะกร้าผลไม้ให้เรียบร้อยแล้วปิดประตู