ที่มหาวิทยาลัยชิงต้า แต่อยู่กันคนละบริเวณ เฮ้อซวยหลินกับเผยจิงหวยก็บังเอิญเจอกันเข้า
ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ยุ่ง จึงหาที่นั่งพักกันสักแห่ง
“พี่หลิน รู้ไหมว่าผมนัดพี่แล้วโดนปฏิเสธไปกี่ครั้ง” เผยจิงหวยถามอย่างขุ่นเคืองและไม่พอใจ
“ยุ่ง”
เฮ้อซวยหลินเอ่ยเพียงคำเดียวอย่างเรียบเฉย ก่อนจะจิบกาแฟที่พนักงานเพิ่งยกมาเสิร์ฟ
“พี่ก็ไม่ได้เพิ่งเริ่มยุ่งวันนี้สักหน่อย ใคร ๆ ก็รู้ว่าพี่ยุ่ง แต่เมื่อก่อนอย่างน้อยพี่ก็ยังออกมาเจอพวกเราสัปดาห์ละครั้ง กินข้าวด้วยกันอะไรบ้าง แต่ช่วงนี้ผมนัดพี่ตั้งหลายครั้ง พี่ก็ไม่ยอมออกมา หรือว่าพี่ซ่อนผู้หญิงไว้?” เผยจิงหวยพองแก้มอย่างขุ่นเคือง ราวกับภรรยาน้อยที่เก็บความน้อยใจไว้เต็มอก
“อืม” เฮ้อซวยหลินตอบเสียงเรียบอีกครั้ง
“อะไรนะ?”
มือที่ถือกาแฟของเผยจิงหวยสั่นเล็กน้อย กาแฟร้อนจัดกระเซ็นโดนหลังมือ แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน
เมื่อครู่เขาแค่พูดไปตามประสา ไม่คิดเลยว่าเฮ้อซวยหลินจะยอมรับอย่างเปิดเผย
“มีผู้หญิงจริง ๆ เหรอ? ที่พี่พูดถึงคงไม่ใช่ยัยขี้เหร่คนนั้น...”
พูดไปได้ครึ่งทาง เผยจิงหวยก็ชะงัก นึกถึงครั้งก่อนที่เขาเรียกอีกฝ่ายว่าลูกเป็ดขี้เหร่จนเพื่อนสมัยเด็กวางสายใส่โดยไม่ไยดี จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ที่พี่พูดถึงคือน้องปีหนึ่งอายุสิบแปดคนนั้นหรือเปล่า?”
เฮ้อซวยหลินมองเขาราวกับมองคนโง่ น้ำเสียงเย็นชา “ไม่อย่างนั้นจะเป็นใคร เธอเป็นแฟนผม”
“ก็จริง แฟนแบบมีชื่อก็ยังเป็นแฟนอยู่ดี ช่วงนี้ก็ไม่ควรไปหาคนอื่น” เผยจิงหวยพึมพำกับตัวเอง
“คำว่าแฟนแบบมีชื่อหมายความว่ายังไง?” เฮ้อซวยหลินถามเสียงเย็น