ภายในรถตกอยู่ในความเงียบอึดอัดอยู่ชั่วขณะ
เหวินถิงเซี่ยเปิดหน้าต่างรถ มองการจราจรที่คับคั่งด้านนอกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ดึกดื่นในภาคเหนือ อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อย ๆ ลมหนาวพัดหวีดหวิว เหวินถิงเซี่ยสะดุ้งจนตัวสั่น พยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงสองสามวันนี้หิมะจะตก
หนาวจัง
“เธอไปเจอประธานเชิ่นตั้งแต่เมื่อไหร่?” ตรงแยกไฟแดง เฮ้อซวยหลินหยุดรถอย่างนุ่มนวล ก่อนยกมือแตะศีรษะเหวินถิงเซี่ยแล้วกดปิดหน้าต่าง “ตอนนี้ข้างนอกอุณหภูมิติดลบแปดถึงเก้าองศา เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”
หน้าต่างบานนี้เปิดไว้ไม่ได้จริง ๆ เหวินถิงเซี่ยจึงหันกลับมาสนใจเรื่องตรงหน้า
【อ๊ากกก เขาหึงแล้ว หึงแล้ว หึงแล้ว! พระเอกหึงจริง ๆ ด้วย แปลกใหม่สุด ๆ】คิวคิวที่ชอบจิ้นคู่รักตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ส่วนเหวินถิงเซี่ยกลับลนลานสุด ๆ
“ไม่ได้ตั้งใจไปเจอกันหรอก แค่บังเอิญเจอ วันที่ 2 นายอยู่บ้านเก่าตระกูลเฮ้อ ฉันเลยออกไปเดินเล่น แล้วก็บังเอิญเจอประธานเชิ่นเข้า”
เฮ้อซวยหลินเหลือบมองหญิงสาวข้างกายผ่านกระจกมองหลัง
เธอโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย พอทำอะไรไม่สบายใจขึ้นมา ก็พูดติดขัด สายตาหลุกหลิก ขนตางอนยาวกะพริบถี่ ๆ
ท่าทางแบบนี้ ถ้าไม่โกหกก็คงมีเรื่องปิดบังเขาอยู่