มหาวิทยาลัยชิงต้า ระเบียงดอกไวโอเลตซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหอพักหญิง
พอดีกับเวลาเลิกเรียน เหวินถิงเซี่ยนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ข้างระเบียง รอเฮ้อซวยหลินกลับบ้านด้วยกัน
เหลือเวลาอีกสองวันก็จะครบกำหนดคบกันสามเดือนแล้ว ตลอดช่วงนี้ ขอแค่เหวินถิงเซี่ยมีเวลาว่าง เธอก็จะอยู่ข้างกายเฮ้อซวยหลินเสมอ
ไปเรียนด้วยกัน เลิกเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน
ทั้งคู่ต่างติดกันไม่ห่าง ไม่มีใครรู้สึกว่าการอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวันเป็นเรื่องไม่ดี
“เมื่อสามเดือนก่อน ฉันกับพี่หลินเจอกันครั้งแรกที่ระเบียงเส้นนี้ เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ” เหวินถิงเซี่ยเอียงตัว วางแขนพาดพนักม้านั่ง แล้วเอาคางเกยแขน พลางกวาดตามองรอบ ๆ
ตอนที่ได้เจอเขาครั้งแรก ที่นี่เป็นช่วงเดือนตุลาคมอันงดงาม หญ้าบนสนามยังเขียวชอุ่ม ต้นไม้ใหญ่ก็ยังแผ่กิ่งก้านใบดกหนา มีใบไม้สีทองร่วงหล่นลงมาบ้างเป็นครั้งคราว
ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว หญ้าน้อยถูกหิมะขาวเมื่อคืนปกคลุม ต้นไม้ใหญ่ก็สวมอาภรณ์สีเงิน ทิวทัศน์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
【ตอนนั้นพอเธอเจอพระเอกก็กลัวจนหงอ อยู่ห่างจากเขาอย่างน้อยสามเมตร แม้แต่พูดยังติดอ่าง พระเอกมีมารยาทมาก เดตกับเธอครั้งแรกก็ปฏิบัติตัวดี แถมยังเปลี่ยนแผน พาเธอไปกินข้าวที่ชิงยวี่ไจ้ด้วย】