กินหม้อไฟกระดูกแกะไปได้ครึ่งหนึ่ง เฮ้อซวยหลินก็ได้รับโทรศัพท์จากเผยจิงหวย อีกฝ่ายบอกว่าเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันในบ้านพักมาตั้งแต่เด็กกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เลยชวนเขาออกไปสังสรรค์กัน
เฮ้อซวยหลินถามเหวินถิงเซี่ยว่าอยากไปด้วยกันไหม
“ฉันไม่ไปดีกว่า พวกนายเป็นเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ต้องมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ คงรำลึกความหลังกันอีกยาว ฉันไปก็แทรกบทสนทนาไม่ได้ คงอึดอัดน่าดู”
เหวินถิงเซี่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
เมื่อครู่เฮ้อซวยหลินเปิดลำโพงตอนคุยโทรศัพท์ เนื้อหาการสนทนาเธอจึงได้ยินหมด เผยจิงหวยบอกว่ามีพวกเพื่อนในแวดวงมาร่วมงานกันไม่น้อย
แค่คิดถึงภาพคนเยอะแยะปะปนกัน เหวินถิงเซี่ยก็รู้สึกขนลุกแล้ว
มีแต่คนแปลกหน้าเต็มไปหมด เธอไม่ค่อยกล้าเข้าสังคม ไม่ชอบสถานที่แบบนี้
“ไม่ไปก็ได้ บางคนก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”
รู้จักกันมานาน เฮ้อซวยหลินเข้าใจนิสัยขี้อายและกลัวคนแปลกหน้าของแฟนสาวดีแล้ว