【อ๊าย ๆ ได้เลย ๆ ดีมากเลย หวานจัง อยากดูแล้ว】คิวคิวตื่นเต้นสุดขีด โบกไม้โบกมือจนเห็นเป็นเงาพร่า
“ได้อะไรเหรอ?” เหวินถิงเซี่ยถูศีรษะกับฝ่ามือของเขา หรี่ตาลงแล้วแกล้งถาม
“เธอก็รู้อยู่แล้วนี่”
“ฉันไม่รู้สักหน่อย” เหวินถิงเซี่ยทำปากยื่นแล้วหันหน้าหนี
ผู้ชายคนนี้ดีเลิศจริง ๆ หน้าตาก็ดีจริง ๆ แต่บางครั้งก็สุภาพบุรุษและรักษามารยาทเกินไป จนขาดความเร่าร้อนของวัยหนุ่มไปหน่อย
อยากทำก็พูดมาตรง ๆ อยากทำก็ทำเลย จะให้เธอเดาไปทำไม
ถ้าเดาผิดขึ้นมา ก็กลายเป็นเธอคิดไปเองไม่ใช่หรือไง
“เบบี๋ อย่าโกรธเลย” เฮ้อซวยหลินประคองศีรษะเธอให้หันกลับมา ดวงตาดำขลับจ้องมองเธอราวกับสัตว์ร้ายกำลังจ้องเหยื่อ ทั้งข่มกลั้นและเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา “เธอยังเด็ก แถมยังเป็นผู้หญิงตัวนุ่มนิ่มขนาดนี้ ฉันกลัวว่าบางอย่างจะทำให้เธอเจ็บหรือไม่สบายใจ ก็เลยกังวลมากเกินไป”
เพราะใส่ใจมากเกินไป ถึงกลัวว่าจะเผลอทำร้ายเธอ หรือทำให้ความงดงามของเธอแปดเปื้อน
“ได้” ในเมื่อเขาอธิบายแล้ว เหวินถิงเซี่ยก็ให้คำตอบชัดเจน
เธอถอนแขนที่โอบเอวสอบของเขาออก แล้วคล้องรอบคอแทน ข้อมือขาวผ่องประสานกันอยู่ตรงท้ายทอยของเขา
เฮ้อซวยหลินใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวบางของเหวินถิงเซี่ยไว้ อีกข้างเชยคางเธอ ไม่เปิดโอกาสให้เธอหดหนีหรือหลบเลี่ยง ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลง ประทับริมฝีปากบางบนริมฝีปากสีแดงฉ่ำราวผลเชอร์รี
ตอนแรกเขาเพียงแตะจูบอย่างระมัดระวัง แผ่วเบาแล้วผละออกทันที ราวกับผีเสื้อกระพือปีกอย่างนุ่มนวล ทิ้งความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าวาบผ่านไว้เป็นระลอก