เฮ้อซวยหลินออกไปข้างนอกแล้ว
เหวินถิงเซี่ยกลับเข้าห้อง ทำกิจวัตรบำรุงผิวก่อนนอนแบบง่าย ๆ เสร็จ ก็เอนกายลงบนเตียงอย่างเกียจคร้าน
【สาวซ่า ทำไมกลับห้องตัวเองล่ะ พระเอกล่ะ? เมื่อกี้พวกเธอไม่ได้จู๋จี๋กันเหรอ? ทำไมจบเร็วขนาดนี้ พระเอกอึดสั้นเหรอ?】
เสียงเด็กผู้หญิงของคิวคิวก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
“จู๋จี๋อะไรกัน เพนกวินน้อย เธอเริ่มเสียคนแล้วนะ อย่าคิดไปเรื่อย ฉันกับเขาไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
เหวินถิงเซี่ยเอามือรองท้ายทอยแล้วถาม “เมื่อกี้เธอไปทำอะไรมา ฉันเรียกตั้งนานก็ไม่ตอบ?”
【ฉะ ฉะ ฉัน...】 นาน ๆ ทีคิวคิวก็มีจังหวะพูดติดอ่างเหมือนกัน
“แอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังฉันเหรอ หรือแอบไปคบกับระบบผู้ชาย?” เหวินถิงเซี่ยถามหยอก ๆ
【เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำ ไม่มีทางเป็นไปได้】คิวคิวปฏิเสธรวดเดียวสามข้อ ดวงตาวอกแวก ท่าทางลนลาน
เธอแค่ไปเถียงกับหัวหน้าห่วย ๆ มาเท่านั้นเอง
ให้ตายสิ มีอะไรที่ระบบวีไอพีอย่างเธอดูไม่ได้ด้วยเหรอ
ก็แค่โฮสต์จูบกับพระเอก ยังต้องทำภาพเบลอจนดูอะไรไม่ได้เลย
หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว!
คิวคิวไปต่อปากต่อคำกับหัวหน้าห่วย ๆ ตั้งสามร้อยกระบวนท่า เปลืองแต้มไปมหาศาลเพื่ออัปเกรดเป็นระบบวีวีวีไอพี ถึงจะดูฉากจูบได้ แต่เรื่องอื่นก็ยังดูไม่ได้เหมือนเดิม
เสียดายสุด ๆ เพื่อฉากจูบฉากเดียว ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอหมดเกลี้ยง
【เธอกับพระเอกจะจูบกันอีกเมื่อไหร่?】คิวคิวถามตรง ๆ แต้มที่เสียไปจะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง เธอต้องดู ต้องดู ต้องดู!
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวหน้าขี้เหนียว กดขี่เธอจนแทบกระดิกตัวไม่ได้