เหวินถิงเซี่ยหันไปมอง เฮ้อซวยหลินเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เดินเข้ามา
ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวแต่สูงโปร่ง ไหล่กว้างขายาว แผ่นหลังตั้งตรงดุจต้นสน ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาสมบูรณ์แบบ ไร้ความดุดันแม้แต่น้อย ความเย็นชาบนใบหน้ากลับเจือความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่หน้าตาดีขนาดนี้ เหวินถิงเซี่ยก็รู้แก่ใจว่าคบกับเขาแล้วเธอไม่ขาดทุน
“กลับมาแล้วเหรอ ไหนบอกว่าวันนี้งานเยอะ ต้องกลับดึกมากไง?” เหวินถิงเซี่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้
เฮ้อซวยหลินมองใบหน้าเธอ ดวงตากับจมูกไม่แดง เสียงก็ไม่แหบ ดูท่าอยู่บ้านคงไม่ได้ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยคืนนี้หรือยัง
เรื่องดีไม่ค่อยแพร่ไปนอกบ้าน แต่เรื่องร้ายแพร่ไปไกล คืนนี้เหตุการณ์หน้าหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยชิงต้า พรุ่งนี้ต้องลือกันไปทั่วมหาวิทยาลัยแน่
เฮ้อซวยหลินเชื่อมั่นในคุณภาพโดยรวมของนักศึกษามหาวิทยาลัยชิงต้า แต่ไม่ว่าที่ไหนก็มีคนเลวปะปนอยู่ พวกที่ชอบประจบคนมีอำนาจแล้วเหยียบย่ำคนตกต่ำ ซ้ำยังชอบซ้ำเติมคนที่กำลังลำบาก
คงมีคนพูดจาไม่น่าฟัง แล้วก็ชี้ไม้ชี้มือใส่เธอ
“เธอโอเคไหม?” เขาถาม
“อืม โอเคมาก” เธอตอบ
บทสนทนาสั้น ๆ ทำให้เฮ้อซวยหลินรู้ว่าเธอรู้เรื่องแล้ว
เขาไม่ถนัดพูด และยิ่งไม่รู้วิธีปลอบผู้หญิง
ในห้องที่กว้างโล่งมีแต่ความเงียบ ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ต่างฝ่ายต่างมองกันจากคนละฟาก
ความเงียบของเธอดังก้องจนหูแทบหนวก
ความเงียบแบบนี้แหละที่ฆ่าคนได้
【มีอะไรก็พูดมา ไม่มีอะไรก็พูดมา จะยืนนิ่งอยู่ทำไม เสียเวลาอ่านหนังสือเปล่า ๆ】คิวคิวเกือบโดนกล่อมจนหลับ หงุดหงิดกับความอ้ำอึ้งของทั้งคู่เต็มที