ตีสาม
หลังถูกเสิ่นหลิงเหยาโทรศัพท์ปลุก เหวินถิงเซี่ยก็นอนไม่หลับอีก พลิกตัวไปมาบนเตียง
คิวคิวเพิ่งกลับมาจากสำนักงานใหญ่ของระบบพอดี: 【สาวซ่า ทำไมยังไม่นอน ปกติเวลานี้เธอหลับสบายที่สุดไม่ใช่เหรอ】
“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย”
เหวินถิงเซี่ยเล่าเรื่องที่เสิ่นหลิงเหยาโทรมาหาเมื่อครู่ให้ฟังอย่างกลัดกลุ้ม
【ทำไมเธอถึงคิดไปเองได้หน้าตาเฉยว่าทุกคนควรหมุนรอบตัวเองด้วยนะ】คิวคิวบ่นลอย ๆ อย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
พลางจ้องริมฝีปากอวบอิ่มของเหวินถิงเซี่ยที่ยิ่งดูสวยขึ้นเพราะบวมแดง:
【ปากพระเอกจูบอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ】
【จูบจนเจ็บไหม บวมแดงขนาดนี้】
“เพนกวินน้อย แกแปลก ๆ นะ ว่ามา เกิดอะไรขึ้น” เหวินถิงเซี่ยเปลี่ยนท่านอนตะแคง ประสานมือรองแก้มไว้
ช่วงก่อนหน้านี้ คิวคิวคลั่งคู่จิ้นของเธอกับเฮ้อซวยหลินจนติดงอมแงม แต่ตอนนี้กลับไม่ตื่นเต้นจนกรี๊ด แถมน้ำเสียงตอนถามยังชวนเหน็บแนมอยู่หน่อย ๆ
【เฮ้อ】คิวคิวพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเป็นก้อนเมฆจิ๋ว 【หัวหน้าหมา ๆ บอกว่าเรื่องราวของเราเริ่มไม่ปกติ มีแววว่าจะพังแล้ว】
“แล้วมันบอกไหมว่าจะแก้เรื่องให้กลับเข้าที่ได้ยังไง” เหวินถิงเซี่ยเองก็รู้สึกว่าเฮ้อซวยหลินดีกับเธอเกินไป
แบบนี้ไม่เหมือนสิ่งที่พระเอกควรทำกับนางรองเลย
【หัวหน้าหมา ๆ ไม่ยอมบอกอะไรเพิ่ม บอกแต่ว่าความลับสวรรค์เปิดเผยไม่ได้ ตัวละครแต่ละคนมีชะตาของตัวเอง】
คิวคิวเท้าคางด้วยสองมืออย่างหดหู่ 【ฉันตรวจสอบภารกิจที่หัวหน้ามอบหมายไว้ที่สำนักงานใหญ่แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบเราทำตามข้อกำหนดของภารกิจทุกอย่าง ไม่มีคลาดเคลื่อนเลยแม้แต่นิดเดียว อัตราทำภารกิจสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์】