เหวินถิงเซี่ยทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ หันซ้ายหันขวา กวาดตามองรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นเฮ้อซวยหลิน
ดีจัง เขาไม่อยู่
เหวินถิงเซี่ยคลายความระแวดระวัง เดินเข้าไปในชิงยวี่ไจ้พร้อมกับเสิ่นเยี่ยนซวย ใครจะคิดว่าแค่เปิดม่านประตูเข้าไป ก็เห็นรุ่นพี่เฮ้อกับคุณจงเดินสวนออกมาพอดี รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ หล่อจนคนกับเทพยังพากันโกรธ
ระยะกับมุมแบบนี้ ต่อให้คิดจะหลบก็ไม่ทันแล้ว
“เพนกวินน้อย ปากเธอนี่ไปเปิดแสงมาเหรอ”
เหวินถิงเซี่ยชะงักอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกผิดกับกระอักกระอ่วนผุดขึ้นมา เหมือนทำเรื่องลับ ๆ แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
เมื่อเช้าเฮ้อซวยหลินยังส่งข้อความมาถามเธอเป็นพิเศษว่าจะกินข้าวด้วยกันไหม เธอปฏิเสธไป บอกว่าจะกินกับซูเสี่ยวไป๋และฉินเหมิง
เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเอง เธอก็มาโผล่ที่ชิงยวี่ไจ้กับผู้ชายคนอื่นแล้ว
รู้สึกเหมือนต่อให้พูดยังไงก็แก้ตัวไม่ขึ้น
เฮ้อซวยหลินกำลังคุยกับคุณจง พอเห็นเหวินถิงเซี่ยก็ชะงักไปอย่างชัดเจนเหมือนกัน
แต่เขาเก็บอารมณ์ได้ไว ซ่อนสีหน้าเก่ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้าวยาว ๆ มาหาเหวินถิงเซี่ย ยกมือโอบไหล่แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะหันไปมองเสิ่นเยี่ยนซวย
สายตาของผู้ชายทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ใบหน้าต่างเรียบเฉย เย็นชาไม่แพ้กัน
แต่เหวินถิงเซี่ยกลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นสองสาย อากาศรอบตัวเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็ง
หนาวจริง ๆ เมืองจิงซื่อลดอุณหภูมิอีกแล้วสินะ
“คุณเชิ่น สวัสดีครับ” เฮ้อซวยหลินเป็นฝ่ายทักก่อน
“เจอกันอีกแล้วนะครับ คุณชายเฮ้อ” เสิ่นเยี่ยนซวยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ