เหวินถิงเซี่ยฝันไป ในฝันเธอกลายเป็นซุนหวู่คง ถูกไท่ซ่างเหลาจวนจับขังไว้ในเตาหลอมยา ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
สำหรับคนธาตุเย็นอย่างเธอ ความอบอุ่นแบบนี้ช่างสบายเหลือเกิน
แถมเตาหลอมยานี่ยังสัมผัสดีอีกด้วย นุ่มแฝงความแข็ง นุ่มแข็งกำลังพอดี
อืม เป็นเตาที่รู้ความจริง ๆ
มิน่าล่ะถึงหลอมจนได้ดวงตาไฟทองคำ
เหวินถิงเซี่ยหลับอย่างมีความสุข จุ๊บปากเบา ๆ พลิกตัวไปด้านข้าง กอดแหล่งความร้อนไว้แน่น แล้วซุกใบหน้าเข้าไปใกล้ สบายจริง ๆ
ช่วงนี้เมืองจิงซื่ออากาศเย็นลงมาก เธอมักจะนอนยาวถึงเช้าแต่มือเท้ายังเย็นเฉียบ นาน ๆ ทีวันนี้ถึงได้นอนอุ่นสบายเป็นพิเศษ
เธอหลงใหลความรู้สึกนี้
นาฬิกาชีวภาพในจิตใต้สำนึกบอกเธอว่าถึงเวลาตื่นแล้ว
แต่เจ้าตัวเล็กในใจบอกว่า นอนต่ออีกหน่อย นอนต่ออีกหน่อยนะ
ปากน้อยยื่นจู๋ มือเล็ก ๆ ก็ลูบไล้แหล่งความร้อนอย่างไม่อยู่นิ่ง ทำไมถึงสัมผัสดีขนาดนี้ ค่อย ๆ ไล่จากด้านบนลงไปทีละนิด
สำรวจ แล้วก็สำรวจต่อ
จนกระทั่งฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งจับมือเธอไว้ เสียงทุ้มแหบพร่าฟังไพเราะดังขึ้นข้างหู “เบบี๋”
เหวินถิงเซี่ยลืมตาโพลง สบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่ฟ้าประทานให้ ตายังพร่าเลือน “พี่ชายฮือฮือเฮ้อ! ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?”
เธอขยี้ตาเรียวสวย ก่อนเปลี่ยนคำเรียก “พี่หลิน”
สติกลับคืนมา เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมากับเฮ้อซวยหลินที่รีสอร์ตเพื่อแช่น้ำพุร้อน เพื่อนจองห้องให้พวกเขาแค่ห้องเดียว สุดท้ายทั้งคู่เลยนอนเตียงเดียวกัน
เธอก้มมองมือที่ถูกจับไว้ ตอนนี้มือของเธอเลื่อนมาถึงเส้นกล้ามเนื้อหน้าท้องของผู้ชายแล้ว และกำลังจะลงไปต่ำกว่านั้น