พอกลับถึงห้องและเดินเข้าห้องนอน เฮ้อซวยหลินก็เข้าไปในห้องน้ำ แล้วก็ไม่ออกมาสักที
“ผู้ชายอาบน้ำกันนานขนาดนี้เลยเหรอ?” เหวินถิงเซี่ยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง สมแล้วที่เป็นห้องสวีตระดับพรีเมียม เตียงนี่นุ่มสบายจริง ๆ
【เขาอาจไม่ได้อาบน้ำอย่างเดียวก็ได้นะ】หลังจากอ่านหนังสือมามากมาย คิวคิวก็ทำตัวราวกับผู้เชี่ยวชาญเรื่องความรักที่ผ่านโลกมาโชกโชน ส่งสายตาหยอกล้อให้เหวินถิงเซี่ย คล้ายกำลังชี้นำอะไรบางอย่าง
“หมายความว่า...”
เหวินถิงเซี่ยไม่อยากเข้าใจทันทีขนาดนั้น แต่ดูเหมือนว่า...เธอจะเข้าใจแล้ว
ตอนจูบกันเมื่อครู่ เธอไม่ใช่ว่าไม่รู้สึก เพียงแต่กำลังดื่มด่ำมากเกินไป แถมสมองยังขาดออกซิเจน เลยไม่ได้ใส่ใจกับรายละเอียดบางอย่าง
พอมาคิดดูตอนนี้ ก็มีความเป็นไปได้จริง ๆ
“อั้นจนเป็นแบบนั้นแล้ว ทำไมเขาถึงไม่ลงมือไปเลยนะ ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้นี่” เหวินถิงเซี่ยหลุบตาหลบสายตา ใบหน้าแดงก่ำ
หนึ่งในภารกิจของเธอคือมีอะไรกับพระเอก
จะทำเร็วหรือช้า สุดท้ายก็ต้องทำอยู่ดี
จะทำตอนนี้หรือทำทีหลัง ก็ไม่ต่างกัน
ไม่ว่าจะทำจนเจ็บ ทำจนร้องไห้ ทำจนปวดเมื่อย ทำจนบวม ทำจนชา หรือทำจนเวียนหัว เธอก็รับได้ทั้งนั้น
เหวินถิงเซี่ยจริงจังกับการทำภารกิจมาก
【เรื่องนี้น่ะ...】ผู้เชี่ยวชาญด้านความรักที่ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับตอบไม่ถูก มืออวบ ๆ เกาหัวแกรก ๆ 【หรือว่าเขาไม่รักเธอ?】
【การมีความต้องการเป็นเรื่องปกติ เธอสวยน่ารักขนาดนี้ พระเอกก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง แต่ความต้องการกับความรักมันคนละเรื่องกัน พระเอกในนิยายส่วนใหญ่รักสะอาด จะมีความสัมพันธ์กับคนที่รักที่สุดเท่านั้น เขาไม่ยอมมีอะไรกับเธอ ก็แปลว่าเขาไม่รักแน่นอน】