โรงแรมในรีสอร์ตมีขนาดใหญ่มาก ห้องพักก็เยอะ แถมยังสร้างเชื่อมต่อกันเป็นทางเดินวกไปวนมา
เผยจิงหวยมองร่างงดงามนั้นหายลับไปตรงหัวมุมทางเดินด้านหน้า
เขาอยากตะโกนเรียกไปว่า “สาวสวย รอฉันก่อน” แต่ก็รู้สึกว่าฟังดูเจ้าชู้เกินไปหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น หญิงในดวงใจของเขาจะใช้คำว่า “สาวสวย” ง่าย ๆ แค่สองคำมาบรรยายได้อย่างไร นั่นเป็นการดูหมิ่นและไม่ให้เกียรติความงามของเธอชัด ๆ
เผยจิงหวยอ้าปากแล้วก็หุบลงอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสความรู้สึกอึดอัดของการมีปากแต่พูดไม่ออก
เขารีบวิ่งไปถึงหัวมุมทางเดิน แต่ไม่เห็นเงาร่างงดงามนั้นแล้ว กลับเจอเสิ่นหลิงเหยาแทน
ในทางเดินที่แสงสว่างไม่ค่อยมาก เสิ่นหลิงเหยาสวมแว่นกันแดดอันใหญ่ ไม่รู้ว่าดวงตาเป็นอะไรไป
“คุณเชิ่น เพิ่งออกจากห้องเหมือนกันเหรอครับ”
พอนึกถึงเบียร์สิบขวดเมื่อคืน เผยจิงหวยก็รู้สึกเหมือนท้องไส้ยังปั่นป่วนอยู่จนถึงตอนนี้ ปกติคุณหนูคนนี้ดูใสซื่อใจดี ท่าทางคุยง่าย แต่พอโหดขึ้นมาก็โหดจริง ๆ
“ฉันจะกลับแล้ว” เสิ่นหลิงเหยาขยับแว่นกันแดด น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยดีนัก
“กลับก็ดีแล้วครับ ไว้วันหลังผมเลี้ยงข้าวคุณอีก”
เสิ่นหลิงเหยาจะไป เผยจิงหวยก็ไม่ได้คิดจะรั้งไว้
เฮ้อซวยหลินกับแฟนสาวยังอยู่ที่นี่ ถ้าสามคนนี้บังเอิญเจอกันแล้วตีกันขึ้นมาจะทำยังไง เขาไม่อยากทำให้พี่หลินไม่พอใจ
ถึงเขาจะไม่เห็นด้วยที่พี่หลินคบกับผู้หญิงขี้เหร่คนนั้น แต่ยังไงเธอก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย สถานะกับฐานะก็วางอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้เสิ่นหลิงเหยาจะโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะไม่มีสถานะที่ชอบธรรม แบบนี้เข้าข่ายเป็นมือที่สาม ไม่ดีเลย
เสิ่นหลิงเหยาถลึงตามองเผยจิงหวย เขาดีใจนักหรือไงที่เธอจะกลับ บางทีเขาอาจตั้งใจหาเรื่องก็ได้ ตั้งใจแนะนำแฟนให้เฮ้อซวยหลินตอนที่เธอต้องออกตระเวนแสดงทั่วประเทศ