คาบเรียนช่วงเช้าแน่นเอี๊ยด จนกระทั่งสิบเอ็ดโมงกว่า เหวินถิงเซี่ยถึงได้มีเวลาว่าง
นั่งอยู่ในห้องเรียนมาตลอดทั้งเช้า นักศึกษาร่างกายเปราะบางบ่นว่าปวดเอวปวดคอ เหวินถิงเซี่ยวางหนังสือลง แล้วเดินเล่นเลียบทะเลสาบของมหาวิทยาลัยชิงต้า สูดอากาศบริสุทธิ์ ขยับยืดเส้นยืดสายสักหน่อย
“พี่สาว”
เสียงหญิงสาววัยเยาว์ใสกระจ่างดังขึ้นจากด้านหลัง คล้ายกำลังเรียกเธอ แต่คงไม่ใช่หรอก เธอไม่มีน้องสาวสักหน่อย
เหวินถิงเซี่ยไม่หันกลับไป ยังคงเดินต่อไปตามทางของตัวเอง
“พี่สาว”
คราวนี้เสียงนั้นใกล้เกินไป ทั้งยังเจาะจงชัดเจน เหวินถิงเซี่ยจึงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป
หญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งกำลังมองเธอ ผมยาวดัดลอนใหญ่ ติดกิ๊บรูปโบประดับเพชรราคาแพง สวมชุดกระโปรงของแชแนล สะพายกระเป๋าใบเล็กของเดียร์ มีสร้อยคอระยิบระยับ รองเท้าส้นสูงคริสตัลก็สะดุดตาไม่แพ้กัน ตั้งแต่เส้นผมจรดส้นเท้าล้วนประณีตไร้ที่ติ
【นั่นนางเอกนี่นา!】
คิวคิวร้องขึ้นอย่างกะทันหัน 【ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ตามเนื้อเรื่องในนิยาย ตอนนี้เธอควรจะกำลังออกทัวร์ทั่วประเทศไม่ใช่เหรอ ต้องรออีกสองเดือนครึ่งถึงจะกลับปักกิ่ง】
เหวินถิงเซี่ยกะพริบตา “ที่ฉันสงสัยยิ่งกว่าคือ เธอจำฉันได้ยังไง? ตอนเธออายุเจ็ดขวบ คุณนายเชิ่นพาเธอไป หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย จากกันมาสิบเอ็ดปี ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง หน้าตา หรือรูปร่างของฉันก็เปลี่ยนไปไม่น้อย เธอจำฉันได้จากแค่แผ่นหลังกับท้ายทอยได้ยังไง”