ตอนเฮ้อซวยหลินถูกส่งถึงโรงพยาบาล เขาหมดสติอยู่
อาจเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ตอนอาบน้ำเย็นเขาเลยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออก
พอมาถึงโรงพยาบาล หมอก็ให้น้ำเกลือเขาทันที
เดิมทีเผยจิงหวยคิดจะช่วยเฮ้อซวยหลินเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียก แต่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะระแวดระวังแม้กระทั่งตอนหมดสติ แค่มีใครขยับเสื้อผ้า เขาก็กำไว้แน่นไม่ยอมให้แตะ
เผยจิงหวยจึงปรับแอร์ให้ร้อนที่สุด แล้วไปเอาไดร์เป่าผมมาช่วยเป่าเสื้อผ้าของเพื่อนให้แห้ง
พอร่างกายอุ่นขึ้นมาหน่อย เฮ้อซวยหลินที่มีไข้สูงถึง 40 องศาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาดำกวาดมองเผยจิงหวยแวบหนึ่ง ก่อนมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหาใครบางคน
“หาใครอยู่เหรอ? เจ้าหญิงน้อยตระกูลเสิ่นลงไปเอาอาหารที่สั่งไว้ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว เธอสั่งโจ๊กมาให้ด้วย” เผยจิงหวยตอบเองเออเอง
“เบบี๋ล่ะ?” อาบน้ำเย็นตั้งนานจนเฮ้อซวยหลินขาดน้ำ เสียงแหบพร่าราวกับคมมีด
เสียงทุ้มไพเราะที่ปกติฟังแล้วชวนเคลิ้ม ตอนนี้กลับแหบยิ่งกว่าเสียงคุณตาอายุร้อยปีเสียอีก