ตอนเช้า เหวินถิงเซี่ยมาโรงเรียนตามปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
【สาวซ่า เธอโอเคไหม? วันนี้ลาหยุดไปเลยดีไหม? ลาง่ายมากนะ เดี๋ยวฉันจัดการให้】คิวคิวถามด้วยความเป็นห่วง
เมื่อคืน เฮ้อซวยหลินไม่กลับบ้านทั้งคืน ไม่มีทั้งโทรศัพท์และข้อความบอกกล่าว
เพื่อเตรียมแผนหนีตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เหวินถิงเซี่ยจึงลาหยุดกับทางโรงเรียนสิบวัน พอครบสิบวันก็จะเป็นวันหยุดฤดูหนาวพอดี
พูดอีกอย่างคือ ก่อนเปิดเทอมหน้า เธอไม่ต้องกลับมาโรงเรียนอีกแล้ว
“ฉันลาเริ่มพรุ่งนี้ วันนี้ยังต้องตั้งใจเรียนให้เต็มที่อีกวัน”
โอกาสได้กลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งหาได้ยาก การได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงต้าเป็นความฝันของเหวินถิงเซี่ย เธอทะนุถนอมทุกอย่างที่มีอยู่ที่นี่ ไม่อยากให้การเรียนเสียหาย
คิวคิวเงียบไป
ในฐานะระบบการเรียนสายติวหนัก นี่เป็นครั้งแรกที่มันอยากให้โฮสต์โดดเรียน หนีเรียน
ทั้งที่เห็นชัดว่าไม่ไหว แล้วจะฝืนไปทำไม
แต่ถ้าไม่ไปเรียน ก็คงยิ่งไม่มีอะไรให้ทำ แถมยังคิดมากได้ง่ายขึ้นอีก
【จะท่องศัพท์ไหม? คำศัพท์ระดับสอบวัดความรู้ภาษาอังกฤษขั้นสูงสุด ฉันถามเธอได้นะ】ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็หาอะไรให้เธอทำ จะได้ยุ่งจนไม่มีเวลาคิดมาก ไม่มีเวลาเศร้า