แทบไม่ต้องใช้สมองคิด เสิ่นหลิงเหยาก็เดาความเป็นไปได้อย่างหนึ่งออกแล้ว
ในแวดวงของพวกเขา คนที่เล่นสกปรกหรือใช้กำลังมีให้เห็นถมเถ แต่เสิ่นหลิงเหยาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครใช้วิธีแบบนี้กับเฮ้อซวยหลิน
ไม่กลัวตายหรือไง
เสิ่นหลิงเหยาบีบมุมผ้าห่มอย่างกระวนกระวาย แล้วมองไปทางห้องน้ำ ข้างในมีเสียงน้ำไหลซ่า
ม่านด้านในบดบังร่างของชายหนุ่มไว้ แต่กระจกฝ้าไม่มีไอน้ำเกาะแม้แต่น้อย
เสิ่นหลิงเหยาปิดปากด้วยความตกใจ ข้างนอกอากาศหนาวจัด แต่เฮ้อซวยหลินกำลังอาบน้ำเย็นอยู่!
เธอเปิดผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ “พี่หลิน อย่าทำแบบนี้เลย เดี๋ยวหนาวตายพอดี”
เสียงน้ำข้างในยังไม่หยุด ราวกับเขาไม่ได้ยินเสียงเธอ
ห้องน้ำไม่ได้เก็บเสียง เฮ้อซวยหลินน่าจะได้ยินแล้ว แค่ไม่อยากตอบเท่านั้น
เสิ่นหลิงเหยากลับไปที่เตียง หยิบกระเป๋าบนโต๊ะข้างเตียงแล้วค้นโทรศัพท์ออกมา โทรหาหมอประจำตระกูลเสิ่น พร้อมส่งพิกัดสถานบันเทิงให้เขารีบมาที่นี่