เหวินถิงเซี่ยลองเรียกเขาด้วยสารพัดคำ แต่ในห้องนั่งเล่นก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย
ประตูห้องน้ำแง้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ศีรษะเล็ก ๆ โผล่ออกมา มือกอดผ้าแนบอกไว้แน่น มองซ้ายทีขวาที กวาดสายตาไปรอบห้อง
ไม่เห็นใครเลย
ประตูห้องนอนกับห้องหนังสือของเฮ้อซวยหลินปิดสนิท ด้านนอกเงียบกริบ
สายตาเลื่อนไปยังประตูห้องของเธอ กะระยะด้วยตาแล้วห่างออกไปแค่ประมาณ 5 เมตร ถ้าวิ่งเร็ว ๆ ก็คงไปถึงในไม่กี่วินาที
แค่ไม่กี่วินาทีเอง คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
เหวินถิงเซี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จะให้ยืนอยู่ในห้องน้ำโดยไม่ใส่เสื้อผ้านานเกินไปก็ไม่ได้ อากาศหนาวขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอา
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้า ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็วิ่งไปห้องนอนแล้วกัน แค่ 5 เมตรเอง
เหวินถิงเซี่ยยกผ้าเช็ดตัวปิดอก เปิดประตูห้องน้ำแล้วก้าวออกมาได้ไม่ถึงสองก้าว ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกจากด้านใน
เปิดออกแล้ว
เปิดแล้ว
แล้ว
สีหน้าของเหวินถิงเซี่ยพังครืนตามไปด้วย เธอยืนนิ่งงันอยู่กับที่ พอสบตากับเฮ้อซวยหลินก็ลืมวิ่งกลับห้องไปเสียสนิท
เฮ้อซวยหลินเองก็ตกใจอยู่บ้าง ดวงตาดำกวาดมองเหวินถิงเซี่ยแวบหนึ่ง แค่แวบเดียวก็รีบเบือนสายตากลับมาสบตาเธอตรง ๆ
เขาไม่ได้เดินหนีหรือถอยกลับเข้าห้อง ยืนอยู่ตรงประตูนิ่ง ๆ สีหน้าสงบ แขนงอ มือเท้าเอว แล้วมองสบตาเธอ
เหวินถิงเซี่ยกำผ้าเช็ดตัวที่ปิดอกไว้แน่น พูดเสียงตื่น ๆ ว่า “ฉะ ฉะ ฉันทำชุดนอนตกน้ำ”