บ้านที่คุณชายใหญ่เฮ้ออาศัยอยู่ตั้งอยู่ในทำเลดีไร้ที่ติ รอบ ๆ มีห้างสรรพสินค้าและแหล่งช็อปปิงอยู่ไม่น้อย
ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใกล้บ้าน เหวินถิงเซี่ยเข็นรถเข็นพลางมองซ้ายมองขวา
“แก้วใบนี้สวยจัง” ที่แผนกของใช้ในชีวิตประจำวัน เหวินถิงเซี่ยถูกแก้วน้ำลายการ์ตูนรูปเด็กน้อยสีชมพูดึงดูดสายตา “เด็กผู้หญิงตัวนี้น่ารักมากเลย”
ที่บ้านมีแก้วหลากหลายแบบอยู่ตั้งเยอะแล้ว แต่ทุกครั้งที่ออกมาเดินเล่นหรือเดินซูเปอร์มาร์เก็ต ขอแค่เหวินถิงเซี่ยเห็นแก้วสวย ๆ ก็แทบก้าวขาไม่ออก ไม่มีแรงต้านทานเลยสักนิด
เธอชอบสะสมแก้ว
อยากซื้อ อยากซื้อ อยากซื้อ
ซื้ออีกไม่ได้แล้ว ซื้ออีกไม่ได้แล้ว ซื้ออีกไม่ได้แล้ว
ถ้าซื้ออีกก็ไม่มีที่วางแล้ว ย้ายบ้านเมื่อไรก็คงขนลำบาก
แต่ลายบนแก้วใบนี้สวยจริง ๆ นี่นา
เหวินถิงเซี่ยรู้สึกเหมือนมีตัวจิ๋วสองตัวในใจเริ่มตีกัน เธอหยิบแก้วขึ้นมาพลิกดูไปมา ลังเลว่าจะซื้อดีไหม
“ชอบก็ซื้อสิ” เฮ้อซวยหลินไม่เข้าใจความคิดของผู้หญิง เขาแทบไม่เคยลังเลเรื่องซื้อของ
“แต่ที่บ้านมีแก้วเยอะแล้ว ซื้อมาเยอะเกินก็ไม่มีที่วาง แถมยังเปลืองเงินด้วย” เหมือนโน้มน้าวตัวเองสำเร็จ เหวินถิงเซี่ยวางแก้วกลับที่ชั้น แต่สายตากลับยังอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมละไปไหน
“ซื้อเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนทำชั้นวางแก้วให้ เธอก็มีที่วางแล้ว” เฮ้อซวยหลินพูด
เหมือนตู้เก็บเหล้าของเขา มีตู้เดียวไม่พอก็ทำเพิ่มอีกตู้ ถ้ายังไม่มีที่วางก็ซื้อห้องเก็บเหล้าสักห้อง
สำหรับเขา เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย
เหวินถิงเซี่ยเงียบไป
“ซื้อของที่ชอบคือการทำให้ตัวเองมีความสุข ไม่ถือว่าเปลืองเงินหรอก” เฮ้อซวยหลินเสริม
【พูดมีเหตุผลจังเลย】คิวคิวส่งเสียงขึ้นมา