หลังกลับจากซูเปอร์มาร์เก็ต เหวินถิงเซี่ยก็เรียกได้ว่าขนของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ
นอกจากแก้วคู่สีชมพูฟ้าแสนสวยคู่นั้นแล้ว เหวินถิงเซี่ยยังเป็นฝ่ายซื้อรองเท้าแตะใส่ในบ้านคู่รักสำหรับฤดูหนาวให้เธอกับเฮ้อซวยหลินด้วย เป็นรองเท้าทรงน้องหมาขนฟู สีขาวล้วน ดวงตาสีดำ น่ารักสุด ๆ
ตู้เย็นถูกยัดจนแน่นเอี้ยด
นอกจากไอศกรีมที่เหวินถิงเซี่ยชอบแล้ว ยังมีเกี๊ยวแช่แข็ง ซาลาเปาเสี่ยวหลงเปา เกี๊ยวน้ำ เนื้อสเต๊ก ปีกไก่ ผักกับผลไม้นานาชนิด
อีกอย่าง ภายใต้ความเห็นชอบของเฮ้อซวยหลิน เหวินถิงเซี่ยยังซื้อขนมมาอีกสองถุงใหญ่
เฮ้อซวยหลินตั้งใจจัดตู้ใบหนึ่งในห้องนั่งเล่นไว้สำหรับเก็บขนมของเหวินถิงเซี่ยโดยเฉพาะ
เหวินถิงเซี่ยยังแอบย่องเอาบะหมี่หอยขมใส่รถเข็นไปหลายห่อ เฮ้อซวยหลินดูออกแต่ไม่ได้ทักท้วง ดังนั้นอาหารกลิ่นฉุนชนิดนี้จึงได้เข้ามาอยู่ในบ้านของหนุ่มหล่อเย็นชาผู้สูงศักดิ์อย่างเฮ้อซวยหลินด้วย
เหวินถิงเซี่ยพอใจกับทุกอย่างมาก
ที่นี่ ในที่สุดก็เริ่มมีกลิ่นอายของบ้านขึ้นมาบ้างแล้ว
-
บ่ายวันศุกร์
เฮ้อซวยหลินขับรถไปรับเหวินถิงเซี่ยที่เพิ่งเลิกเรียนด้วยตัวเอง ก่อนมุ่งหน้าไปยังรีสอร์ตบ่อน้ำพุร้อนชานเมืองทันที
“เธอมีใบขับขี่ไหม?” เฮ้อซวยหลินถามเหวินถิงเซี่ยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“มีสิ พออายุครบสิบแปดก็ไปสมัครเรียนขับรถเลย” ประสบการณ์เรื่องนี้ของเหวินถิงเซี่ยแทบไม่ต่างจากเจ้าของร่างเดิม
มือที่เฮ้อซวยหลินจับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย “งั้นให้เธอขับไหม?”
“หา?”
เหวินถิงเซี่ยร้องด้วยความตกใจ พลางส่ายหน้าพร้อมโบกมือรัว ๆ “ใบขับขี่ฉันได้มาแบบเร่งรัด แทบไม่ได้ฝึกขับรถสักกี่ครั้งก็สอบผ่านแล้ว เพิ่งได้ใบขับขี่มาไม่นานนี่เอง จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยจับพวงมาลัยเลย”