แววตาของเหวินถิงเซี่ยไหววูบ เธอพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์：【พี่หลิน หนูเพิ่งรู้ข่าวลือที่โรงเรียนวันนี้ ถ้าหนูบอกว่าไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าว พี่จะเชื่อไหม】
【อืม】อีกฝ่ายตอบกลับมาสั้น ๆ
【ข่าวลือนี้ทำให้พี่เดือดร้อนหรือเปล่า ถ้าจำเป็น หนูออกไปชี้แจงได้นะ】
เธอนึกถึงดวงตาคมลึกล้ำของเฮ้อซวยหลินตอนอยู่ในห้องหนังสือเมื่อครู่ “เพนกวินน้อย พี่หลินจะโกรธไหมนะ? เขาสุภาพบุรุษแล้วก็มีมารยาทเกินไป เลยต่อยผู้หญิงตามใจไม่ได้ ถึงได้ลงโทษฉันแค่เขกหัวทีเดียวหรือเปล่า?”
คิวคิวทำท่าครุ่นคิด：【ฉันก็ไม่แน่ใจ ตระกูลเก่าแก่มีฐานะอย่างตระกูลเฮ้อมักจะเก็บตัวและรักษาชื่อเสียง ไม่ค่อยเข้าไปพัวพันกับข่าวฉาวง่าย ๆ หลายปีมานี้พระเอกก็วางตัวดี ไม่ข้องแวะกับผู้หญิง น่าจะเกี่ยวกับการอบรมของครอบครัว โดยรวมแล้ว ข่าวลือแบบนี้คงไม่ดีกับบริษัทเฮ้อ】
“นั่นสินะ” เหวินถิงเซี่ยเอนตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ฉันทำให้พี่หลินเดือดร้อนอีกแล้ว”
ติ๊ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เฮ้อซวยหลินส่งข้อความมา：【ก็แค่ข่าวลือ ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ ไม่ต้องชี้แจงด้วย】
คิวคิว: หืม?
เหวินถิงเซี่ย: หืม?
ไม่ชี้แจงงั้นเหรอ? จะปล่อยให้ข่าวลือแพร่สะพัดไปแบบนั้นเลยหรือไง?
“เพนกวินน้อย พี่หลินหมายความว่ายังไง?” เหวินถิงเซี่ยลุกขึ้นนั่งบนเตียงอีกครั้ง สีหน้าสับสน
【ไม่รู้เหมือนกัน พระเอกเป็นทายาทตระกูลเฮ้อ ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขาถูกจับตามองมาตั้งแต่เด็ก ปกติตระกูลเฮ้อไม่ปล่อยให้ข่าวลือฉาว ๆ แบบนี้เกิดขึ้นหรอก】คิวคิวยักไหล่