เฮ้อเจิงอวี๋มองเฮ้อซวยหลินซ้ำอีกสองสามครั้ง
ยีนของพ่อกับคุณน้าไป๋ดีจริง ๆ ดูหน้าหล่อ ๆ ของพี่ชายสิ ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาวเป็นเมตร หุ่นนายแบบชัด ๆ หล่อจนคนกับเทพยังต้องอิจฉา
ส่วนสาวสวยตัวน้อยที่อยู่ข้างพี่ชายจะบรรยายความงามราวกับเซียนยังไงดีนะ แต่เสียดายที่ฉันไร้วัฒนธรรม คำเดียวที่นึกออกคือ “เชี่ย” ใช้ได้ทั่วหล้า
แล้วค่อยมองหวางเถา
โอ้โห~
ตัวเตี้ยสูงแค่ 170 เซนติเมตรก็ว่าแล้ว หน้าตายังเหมือนลิงปากแหลมอีกด้วย ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่เห็นความต่างจริง ๆ ทำไมคนเราถึงต่างกันได้ขนาดนี้นะ
“ไอ้ลูกอกตัญญู นี่เป็นงานเลี้ยงครอบครัว ถ้าจะกลับมาก็กลับมาคนเดียว อย่าพาหมาหัวเน่าจากข้างนอกเข้ามาด้วย” รอยยิ้มอ่อนโยนของเฮ้อเจิ้นหัวหายวับไปทันที พอเห็นเหวินถิงเซี่ย สีหน้าก็มืดครึ้มจนน่ากลัว
เหวินถิงเซี่ยกำมือของเฮ้อซวยหลินแน่นขึ้นเล็กน้อย
อย่างแรก เธอกลัวเขาจริง ๆ
อย่างที่สอง เธอไม่คิดว่าพ่อของเฮ้อซวยหลินจะปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ ไม่มีความอบอุ่นระหว่างพ่อลูกแท้ ๆ เลยสักนิด ทำให้เธออดทอดถอนใจและรู้สึกสงสารเฮ้อซวยหลินไม่ได้
“แค่ก ๆ~”
เสียงกระแอมเบา ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง เฮ้อซวยหลินกับเหวินถิงเซี่ยยังไม่ทันพูดอะไร คุณปู่เฮ้อก็เดินออกมาจากห้องหนังสือโดยมีไม้เท้าค้ำอยู่
“พ่อครับ”
“คุณปู่”