เฮ้อซวยหลินไม่เพียงเป็นคนหนุ่มมากความสามารถในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลเฮ้อ แต่ยังเป็นทายาทที่ตระกูลแต่งตั้งไว้ด้วย ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้รับความสนใจ ญาติผู้ใหญ่หลายคนเข้ามาทักทาย
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เอ๊ะ สาวสวยข้าง ๆ นี่ใครเหรอ?”
“หลานชายคนโต ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สาวน้อยคนนี้ดูหน้าไม่คุ้นเลย เป็นลูกสาวบ้านไหนในตระกูลหรือ?”
“...”
ไม่ว่าจะถูกถามกี่ครั้ง เฮ้อซวยหลินก็ยังแนะนำอย่างไม่รู้เบื่อว่า “นี่แฟนผม ต่อไปก็ฝากทุกคนช่วยดูแลด้วยนะครับ”
เขาปกป้องเธออย่างเปิดเผย ไม่คิดปิดบังเลยสักนิด
คนที่ได้ยินต่างทำหน้าไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันไปลากญาติพี่น้องคนอื่น ๆ มาซุบซิบกัน
“ให้ตายเถอะ! มีผนังอยู่ไหน ช่วยพยุงฉันที น่ากลัวเกินไปแล้ว ต้นไม้เหล็กประจำบ้านเราออกดอกได้ด้วย เหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย ราวกับฝันไปแน่ะ”
“คุณป้าใหญ่ ใจเย็นก่อนค่ะ อาจไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้”
“ได้ยินว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไปพนันกับคนอื่นไว้ ไม่แน่อาจพาเธอกลับมาแค่ทำท่าให้เหมือนเป็นแฟน ไม่มีใจให้กันจริง ๆ หรอก”
“อะไรนะ! ไอ้เด็กนี่หัดพนันเล่นกับความรู้สึกผู้หญิงแล้วเหรอ? คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการเขาเอง”
“คุณป้าเล็ก ใจเย็นก่อนค่ะ รอดูไปอีกหน่อยดีกว่า”
เมื่อมองคนทั้งสองท่ามกลางฝูงชน สีหน้าของเฮ้อเจิ้นหัวหมองคล้ำอยู่นาน แต่ยิ่งมองไปก็ยิ่งรู้สึกปลื้มใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ขอบตาแดงเรื่อ
ฮว๋าฮว๋า เห็นหรือเปล่า? ลูกชายของเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้จักปกป้องสาวน้อยแล้ว เธอเลี้ยงเขามาได้ดีมาก ดีเสียจนคนเป็นพ่ออย่างผมอยากทำอะไรให้เขาบ้าง แต่กลับไม่รู้จะเริ่มตรงไหน