กลับถึงบ้าน เหวินถิงเซี่ยอาบน้ำเสร็จก็นอนบนเตียง ทบทวนเนื้อเรื่องนิยายต้นฉบับกับคิวคิว
ที่เฮ้อซวยหลินปิดโทรศัพท์มีเหตุผลอยู่ ตาเฒ่าเฮ้อเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลเฮ้อ ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่โต ความเป็นความตายของเขาบางครั้งอาจชี้ชะตาความอยู่รอดของตระกูลเก่าแก่ได้ ทุกการกระทำและคำพูดของเขาจึงถูกคนนอกจับตา
อยู่ดี ๆ คนแข็งแรงคนหนึ่งก็เป็นลมล้มพับต่อหน้าผู้คน
นี่ถือเป็นข่าวใหญ่สะเทือนวงการ
ไม่ว่าจะเป็นคนตระกูลเฮ้อ คู่แข่งในแวดวงธุรกิจ หรือสื่อ ต่างก็จ้องเรื่องนี้ตาเป็นมัน อยากเขียนอะไรสักอย่าง หาประเด็นมาขยายความ
ยิ่งวุ่นวายก็ยิ่งต้องตั้งสติให้มั่น
ตาเฒ่าเฮ้อกำลังเข้ารับการรักษาฉุกเฉิน เพื่อไม่ให้คนคิดร้ายฉวยโอกาส ก่อนอาการของเขาจะทรงตัว คนที่มาเฝ้าตระกูลเฮ้อทุกคนต้องส่งโทรศัพท์มือถือ
แม้เฮ้อซวยหลินจะเป็นหลานชายแท้ ๆ ที่ตาเฒ่ารักที่สุด แต่เขาอาวุโสน้อยกว่า เพื่อป้องกันไม่ให้พวกอา ๆ ลุง ๆ ที่อาวุโสกว่าอาศัยความแก่ข่มคน และลดปัญหายุ่งยากที่ไม่จำเป็น เขาจึงไม่ได้รับอภิสิทธิ์ ต้องส่งโทรศัพท์เหมือนกัน
【พระเอกกำลังเฝ้าคุณปู่ ส่วนนางเอกก็อยู่เฝ้าคุณปู่ของเขาเหมือนกัน ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เธอว่าเขาจะ...】
“ขอร้องล่ะ นั่นโรงพยาบาลนะ ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นหรอก” เหวินถิงเซี่ยรีบพูด
【ฉันไม่ได้บอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นสักหน่อย แค่จะพูดว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะได้เห็นใจกันในยามลำบากจนเกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกันหรือเปล่า】