เฮ้อซวยหลินไม่กลับบ้านอีกแล้วทั้งคืน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ
ในห้องสมุด เหวินถิงเซี่ยหยิบโทรศัพท์ออกมาเงียบ ๆ เปิดแอปช้อปปิ้งออนไลน์ แล้วพิมพ์คำค้นว่า «โซ่เหล็ก» «กุญแจมือ» และคำอื่น ๆ
【ฮ่า ๆ ๆ~ สาวซ่า ในที่สุดเธอก็มืดมนแล้วสินะ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว】
คิวคิวตื่นเต้นจนหมุนตัวอยู่กับที่ แถมยังเปลี่ยนชุด จากเด็กสาวน้อยน่ารักสีชมพูกลายเป็นเด็กสาวน้อยสีดำ รอบตัวเธอมีเอฟเฟกต์ดอกไม้ไฟเบ่งบานตามการเคลื่อนไหว
ก็ดูสวยดีนะ
“ฉันแค่เตรียมตัวไว้ก่อนเอง” พอคิดว่ามี «คน» มาเห็นของแบบนี้ เหวินถิงเซี่ยก็รู้สึกเขิน ๆ เหมือนกัน
【ใช่ ๆ เตรียมตัวไว้ก่อน ซื้อเพิ่มอีกสักสองสามชิ้น นอกจากโซ่คล้องมือแล้ว โซ่คล้องเท้าก็ต้องซื้อด้วย ส่วนที่คล้องคอนั่นเท่สุด ๆ ไม่ซื้อสักอันด้วยเหรอ แล้วก็ต้องเสริมกลอนประตูให้แน่นขึ้นด้วย ฮ่า ๆ ๆ】
เสียงหวานน่ารักของเด็กสาวน้อยสีดำกลายเป็นเสียงปีศาจตัวร้าย แถมยังหัวเราะอย่างมีเลศนัย ฟังแล้วเหวินถิงเซี่ยขนลุกซู่
“พูดดี ๆ หน่อยสิ กลางวันแสก ๆ ทำฉันขนลุกหมดแล้วเนี่ย”
บ่ายสี่โมงกว่า เหวินถิงเซี่ยกำลังจะไปโรงอาหาร โทรศัพท์ของเสิ่นหลิงเหยาก็โทรเข้ามาอีกแล้ว แถมยังเป็นเวลาเดิมเสียด้วย
“ฮัลโหล” เหวินถิงเซี่ยกดรับสาย
เสิ่นหลิงเหยาพูดว่า “ตอนบ่ายมาบ้านฉัน กินข้าวด้วยกัน”
ไม่มีคำทักทาย ไม่ถามว่าเธอว่างไหม แถมไม่อธิบายที่มาที่ไปอะไรสักนิด จู่ ๆ ก็พูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มใจ
เหวินถิงเซี่ยรู้สึกไม่ชอบใจ
เธอไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกคนอื่นสั่งการโดยไม่มีเหตุผล ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือเจ้าของร่างเดิม ก็ไม่ได้ติดค้างเสิ่นหลิงเหยา ไม่มีหน้าที่ต้องเชื่อฟังทุกอย่าง