เสิ่นหลิงเหยาเพิ่งออกจากโรงพยาบาลไปได้ไม่นาน เหวินถิงเซี่ยก็มาถึงโรงพยาบาล
ตามคำแนะนำของคิวคิว เหวินถิงเซี่ยหาห้องพักฟื้นของคุณปู่เฮ้อเจออย่างง่ายดาย
【ถึงจะเรียกว่าห้องพักฟื้น แต่ตระกูลเฮ้อเหมาชั้นทั้งชั้นไว้เลย มีห้องชุดขนาดใหญ่มากอยู่ห้องหนึ่ง ขึ้นไปได้เลย ส่วนเรื่องผ่านประตู ฉันจัดการเอง】คิวคิวตบอกอย่างมีน้ำใจ
พอออกจากลิฟต์ ก็เห็นบอดี้การ์ดหกคนยืนเรียงกันหน้าห้องพักฟื้น แต่ละคนสูงใหญ่กำยำ สูงราว 180 เซนติเมตร กล้ามเป็นมัด ๆ แผ่รัศมีน่าเกรงขามอย่างเหลือเชื่อ
แค่ก ๆ~
เหวินถิงเซี่ยกำมือเป็นหมัดไว้ข้างริมฝีปากแล้วกระแอมเบา ๆ สองสามทีเพื่อคลายความประหม่า ฝีเท้าค่อย ๆ ช้าลง ย่องไปข้างหน้าเหมือนหอยทาก
จะเข้าไปยังไงดีนะ?
เดี๋ยวต้องพูดอะไรกับบอดี้การ์ดพวกนี้ดี?
ไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาดุหรือเปล่า?
หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกกลัวจัง~
มาถึงนี่แล้ว ยังไงก็ถอยกลางคันไม่ได้ เหวินถิงเซี่ยจึงฝืนใจเดินไปข้างหน้า
“คุณหนูเหวิน มาแล้วเหรอครับ”
บอดี้การ์ดที่เพิ่งคุยกับเสิ่นหลิงเหยาเห็นหญิงสาวบอบบางคนหนึ่งเดินมาทางนี้ ตอนแรกกำลังจะเอ่ยปากไล่ให้เธอกลับไป แต่พอเห็นหน้าคุ้น ๆ ก็จำได้ทันที
คิวคิว：【ทำไมเขาถึงรู้จักเธอล่ะ!】
แถมยังใช้คำว่า “คุณ” อย่างให้เกียรติอีกต่างหาก
“คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?” เหวินถิงเซี่ยเองก็แปลกใจไม่น้อย
“รู้จักครับ แน่นอนว่ารู้จัก” บอดี้การ์ดร่างสูงยิ้มซื่อ ๆ “ผมเป็นหลานชายแท้ ๆ ของน้าชายลูกพี่ลูกน้องของพี่ชายของลูกสะใภ้คุณจง เจ้าของร้านชิงยวี่ไจ้ครับ คุณจงเคยให้ผมดูรูปคุณ”
เขายังกำชับเป็นพิเศษด้วยว่า คุณชายใหญ่ไม่เคยสนใจผู้หญิง คนนี้เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่คุณชายใหญ่พาไปกินข้าวที่ชิงยวี่ไจ้ ไม่เหมือนคนอื่นแน่นอน