บรรยากาศพาไปถึงขั้นนี้แล้ว เฮ้อซวยหลินจึงก้มหน้าลงอย่างเป็นธรรมชาติ โน้มเข้าไปใกล้ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำคู่นั้น
คิวคิว：【ห้ามจูบนะ!】
มือขาวผ่องของเหวินถิงเซี่ยรีบยกขึ้นปิดปากเฮ้อซวยหลินไว้ทันที “ห้ามจูบนะ”
สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของมือเล็ก ๆ ที่ปิดอยู่บนริมฝีปาก กลิ่นกุหลาบจาง ๆ ลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นสบู่อาบน้ำหลังเพิ่งอาบเสร็จ หอมมาก
เฮ้อซวยหลินไม่ได้โกรธ ปล่อยให้เธอปิดปากเขาไว้แล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
“ลงโทษ”
เธอเตรียมเหตุผลนี้ไว้ตั้งแต่ครั้งก่อนที่คิวคิวพูดว่าอย่าเพิ่งจูบพระเอก “คราวก่อนนายทำฉันเจ็บ” เหวินถิงเซี่ยพูดตรง ๆ
เธอคิดว่าความรู้สึกบางอย่างควรคุยกับเฮ้อซวยหลินให้ชัดเจน ไม่ควรเอาแต่ตามใจผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจูบหรือการพัฒนาความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้นในอนาคต ประสบการณ์ของเธอก็สำคัญไม่แพ้กัน
ผู้ชายเอาใจจนเคยตัวไม่ได้
คราวก่อนเธอบอกให้เขาเบามืออยู่หลายครั้ง เขารับปากอย่างดี แต่พอเริ่มจูบกลับดุดันเป็นพิเศษ ลืมทุกอย่างไปหมด
“ฉันขอโทษ” เฮ้อซวยหลินแนบหน้าผากกับหน้าผากของเธอ ยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากเบา ๆ “คราวหน้าฉันจะเบากว่านี้”
เขานึกว่าเธอจะชอบแบบนั้น
“งั้นยอมรับโทษของฉันไหม?” เหวินถิงเซี่ยถามเสียงอ่อน
เธอไม่ได้โกรธจริง ๆ และก็ต้องยอมรับว่าฝีมือจูบของเฮ้อซวยหลินพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่แล้วเธอก็เพลิดเพลินไปกับมัน
มีข้อแม้ว่าอย่าทำให้เธอเจ็บ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้