ดวงอาทิตย์ของเขตทรายขาวเป็นเหมือนเตาไฟอาบยาพิษที่ถูกคว่ำคลุม
ทรายขาวใต้เท้าสะท้อนแสงสีขาวเจิดจ้าแสบตา อู๋เสียรีบดึงแว่นกันลมลงมาปิดตา บังแสงสะท้อนที่อาจทำให้คนตาพร่ามัวได้
รองเท้าบูททหารสูงกระทืบลงบนทราย เกิดเสียงเสียดสีแห้งผากซ่า ๆ
อุณหภูมิผิวทรายอย่างต่ำก็หกสิบองศา ต่อให้คั่นด้วยพื้นยางหนา ฝ่าเท้าก็ยังร้อนจนปวดแสบ
เหมือนเหยียบอยู่บนแผ่นเหล็กแดงร้อน
หลีชู่ก้าวลึกบ้างตื้นบ้างเดินไปข้างหน้า
เขาเลียริมฝีปากแห้งแตก รสสนิมเหล็กกระจายที่ปลายลิ้น
หนังปากแตกเป็นร่องเลือดลึกสองรอย
คลื่นความร้อนทำเอาแนวขอบสันทรายที่อยู่ไกลออกไปบิดเบี้ยวเป็นรูประลอกคลื่น
ไม่มีลม อากาศจับตัวเป็นก้อนเหมือนกาวร้อนระอุ ปิดกั้นปากและจมูกผู้คนไว้แน่นหนืด
หวังเหมิงแบกเป้ผ้าใบบนหลังอัดแน่น สองขาราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
เขาอ้าปากหอบ เสียงหายใจเหมือนเครื่องสูบลมที่รั่ว
"นาย" หวังเหมิงหยุดเดิน ยกกระติกน้ำทหารขึ้นใกล้ปาก แล้วเขย่าแรง ๆ "น้ำลดเร็วเกินไป เหลือแค่ครึ่งกระติกแล้ว"
อู๋เสียนหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
แผ่นหลังชุดพรางของอู๋เสียเองก็มีคราบเกลือขาวซึมเป็นปื้นใหญ่
"จิบประหยัดน้ำหน่อย" อู๋เสียคอแหบเสียง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างลำบาก
หลีชู่เท้าอ่อน ทรุดก้นกระแทกลงบนทรายขาวร้อนระอุ
"อุ๊ย!" เขาถึงกับต้องลุกลี้ลุกลนรีบลุกขึ้นยืน
เขายืนเท้าเอว หอบหายใจแรง หันไปมองซูเฉินที่เดินรั้งท้าย
หลีชู่นิ่งงัน
ซูเฉินยังคงสวมชุดนักเรียนฤดูร้อนสีขาวสลับฟ้าตัวนั้น ซิปคอเสื้อรูดขึ้นจนสุด
แต่บนใบหน้าเขาสะอาดแห้ง ไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว
กระทั่งเส้นผมก็ยังไม่เปียกชื้น
ซูเฉินหยุดเดิน
เขาวางถุงพลาสติกสีแดงใบใหญ่สองถุงในมือลงบนพื้นทราย
ปลดเก้าอี้ชายหาดพับได้ลายทางน้ำเงินขาวที่ยึดกับกระเป๋านักเรียนออก "คลิก" เสียงเดียวกางออก