หวังเหมิงลากซูว่านเข้ามาตลอดทางเหมือนจับไก่โรคระบาด ใช้มือรั้งคอเสื้อชุดกันลมเดินป่าอาเขตทีรี่อิกซ์ของซูว่านไว้
เท้าซูว่านถีบทรายไปมา ฝุ่นตลบ
หลีชู่เห็นคนที่มา ลูกตาแทบถลน
“ซูว่าน?” หลีชู่ก้าวเข้าไป “แกสมองมีทรายหรือไงถึงตามมา?”
ซูว่านถุยทรายออกมาคำหนึ่ง แล้วรีบร้อนตะกุยเก็บธนบัตรสีแดงที่ถูกลมพัดปลิวบนพื้น
ฉันก็แค่กลัวแกตายในทะเลทราย... ถุย ลมบ้าอะไร สวนปากอย่างเดียว
ไส้เดือนตาบอดถือปืนเดินเข้าไป
จงใจเอากระบอกปืนเคาะแว่นดำของซูว่านสองที เสียงกังวานชัด
"ลูกคนรวยที่ไหนวะ" ไส้เดือนตาบอดมองเงินบนพื้น "นี่มันงานเอาชีวิตเข้าแลก คิดว่ามาเที่ยวเป็นกรุ๊ปทัวร์เหรอ?"
ซูว่านตกใจขาอ่อน
เขากระชากเป้สองช่องที่ซิปเสียบนหลังออก
เปิดซับใน หยิบเงินสดที่ยังมัดสายรัดแบงก์ขาวอยู่ออกมาสี่ห้าห่อตรง ๆ
"กูมีเงิน!" ซูว่านยัดเงินใส่อ้อมอกไส้เดือนตาบอดไม่ยั้ง
"ท่านเฮย! ท่านเซี่ย! ผมสืบชื่อเสียงท่านมาแล้ว ท่านรับผมเป็นศิษย์เถอะ นี่ห้าแสนค่าฝากตัว ขอแค่พาผมรอดชีวิตกลับไปอีกหนึ่งล้าน!"
มือไส้เดือนตาบอดที่ถือปืนปล่อยลง
เขาดันแว่นดำที่เลื่อนลงมาถึงปลายจมูก ข้อมือพลิกกลับ เงินไม่กี่ห่อนั่นก็เข้าไปอยู่ในกระเป๋ากว้างของชุดกันลมแล้ว
"กระแอม ลมทรายแรงจริง ๆ พัดจนคนใจจะขาด"
ไส้เดือนตาบอดเปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าพลิกหนังสือ
"ศิษย์กตัญญู ต่อไปเอ็งก็อยู่ข้างหลังอาจารย์ อาจารย์มีน้ำให้เอ็งดื่ม ก็ไม่อดตายหรอก"