หญิงสาวกระโดดลงจากรถออฟโรด
รองเท้าผ้าใบสีขาวเหยียบลงบนผืนทรายสีเหลืองที่ร้อนระอุ
ไอร้อนแผ่ขึ้นมาตามข้อเท้า
เธอก้าวสองก้าวรวบเป็นก้าวเดียว เดินตรงไปหาเซี่ยอวี่เฉิน
หญิงสาวคนนี้คือผู้นำตระกูลฮั่วคนปัจจุบัน ฮั่วซิ่วซิ่ว
ฮั่วซิ่วซิ่วเดินมาหยุดตรงหน้ารถเบนซ์
เธอยกมือขึ้นพัดลมตรงหน้าจมูกแรง ๆ สองสามทีทันที
กลิ่นตัวอู๋เสียฉุนเกินไป
กลิ่นเหม็นเน่าจากท่อระบายน้ำที่หมักหมม ปนกับกลิ่นเนื้อไหม้เกรียมจนกลายเป็นถ่าน
กลิ่นแรงเสียจนทำให้คนเป็นลมได้ทันที
ฮั่วซิ่วซิ่วเดินวนรอบอู๋เสียครึ่งวงกลม
เธอยื่นนิ้วออกไปจิ้มเป้ที่เปื้อนเขม่าดำของอู๋เสียอย่างรังเกียจ
“พี่อู๋เสีย ทริปนี้ไปขุดสุสานโบราณที่กู่ถงจิง หรือว่าลงเหมืองไปขุดถ่านหินคะ”
น้ำเสียงของเธอสดใส ไพเราะ แฝงความซุกซนเจ้าเล่ห์
อู๋เสียแย่งผ้าขนหนูเปียกผืนหนึ่งมาจากมือคนของเขา
เขาลวก ๆ เช็ดหน้าไปทีหนึ่ง น้ำโคลนหยดลงจากผ้าขนหนู
“อย่ามัวแต่มุงดู” ลำคอของอู๋เสียแห้งผากจนเสียงแหบพร่า
ฮั่วซิ่วซิ่วเบ้ปาก
เธอหันไปมองเซี่ยอวี่เฉิน
เซี่ยอวี่เฉินกำลังยัดกระดาษแผ่นที่ยับย่นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีชมพู
ฮั่วซิ่วซิ่วตาไว
เธอคว้าข้อมือเซี่ยอวี่เฉินไว้ทันที
“พี่เซียวหัว ใบเสร็จอะไรคะ ถึงทำให้หน้าพี่เขียวได้ขนาดนี้”
ฮั่วซิ่วซิ่วเขย่งปลายเท้า พยายามมองเข้าไปในกระเป๋า
เซี่ยอวี่เฉินใช้มืออีกข้างปัดมือเธอออก