ขวดแก้วสีเขียวลอยค้างอยู่กลางอากาศ
หยดน้ำควบแน่นบนผิวขวดรวมตัวกันเป็นหยดน้ำ
ไหลไปตามนิ้วเรียวขาวของฮั่วซิ่วซิ่ว ก่อนหยดลงบนผืนทรายร้อนระอุ
เกิดเสียง “ซ่า” แผ่วเบา
ซูเฉินเปิดเปลือกตาขึ้น มองเธอแวบหนึ่ง
เด็กสาวหน้าตาสวยมาก ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยคอลลาเจน ดวงตากลมโตเป็นประกาย
แต่สายตาของซูเฉินหยุดอยู่บนใบหน้าเธอเพียงครึ่งวินาที
จากนั้นก็เลื่อนลงไปยังขวดน้ำอัดลมเย็นฉ่ำที่มีไอเย็นลอยกรุ่นอยู่ในมือเธอ
“ไม่ดื่ม” ซูเฉินถอนสายตากลับ
รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของฮั่วซิ่วซิ่วแข็งค้าง
เธอยังคงยื่นน้ำค้างไว้ คิดว่าตัวเองฟังผิดไป
น้ำขวดนี้เป็นของที่ตระกูลเซี่ยส่งเครื่องบินมาจากฝรั่งเศส
กลางทะเลทรายที่ร้อนถึงห้าสิบองศา น้ำเย็นจัดเพียงอึกเดียวนี้มีค่ากว่าทองคำเสียอีก
แต่กลับมีคนปฏิเสธงั้นหรือ?
“รับไปสิ” ฮั่วซิ่วซิ่วขยับเข้ามาหนึ่งก้าวเล็ก ๆ แล้วยื่นขวดเข้าใกล้ซูเฉิน
ซูเฉินขมวดคิ้ว
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ชายหาด
“เอาไป น้ำเย็นเกินไป” น้ำเสียงของซูเฉินเริ่มเจือความหงุดหงิดเล็กน้อย
“เพิ่งออกมาจากสุสานใต้ดิน เลือดลมยังไม่สงบดี ถ้าน้ำเย็นจัดเข้ากระเพาะ จะกระตุ้นให้เส้นลมปราณหดตัว ส่งผลต่อการไหลเวียนของเลือดลม”
ซูเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ราวกับกำลังอภิปรายปัญหาทางการแพทย์ล้ำลึกอะไรสักอย่าง
ฮั่วซิ่วซิ่วนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง
เธออ้าปากเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งนึกคำพูดไม่ออก
เลือดลม? เส้นลมปราณ?
นี่เป็นคำพูดที่นักเรียนมัธยมปลายควรพูดงั้นหรือ?