โต๊ะชาไม้ฮวาลีเหลืองพลิกคว่ำลงบนพื้น
ไม้เนื้อแข็งหนักอึ้งกระแทกพรมเปอร์เซีย เกิดเสียงทึบดังสนั่น
ชุดชาถ้วยกระเบื้องลายครามแตกละเอียด
น้ำชาร้อนจัดปนเศษใบชากระเซ็นไปทั่ว
ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นเหนือซากข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
โถงใหญ่เงียบกริบ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายชาวต่างชาติผมทองตาสีฟ้าคนนั้น
ชายชาวต่างชาติหน้าแผลเป็นเหยียบเศษกระเบื้องบนพื้น
พื้นรองเท้าบูตทหารหนาหนักบดขยี้เศษกระเบื้อง ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
เขาพาชาวต่างชาติร่างกำยำอีกสามคน ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องรับรองหมายเลขสาม
ฝีเท้าก้าวกว้าง เผยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นราวกับคนที่เคยคลุกคลีอยู่ท่ามกลางกองศพ
อู๋เสียนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ แผ่นหลังพลันเกร็งขึ้น
มือขวาของเขารีบเอื้อมไปที่เอวด้านหลังของชุดกันลมเดินป่า ตรงนั้นเหน็บมีดพกยุทธวิธีเล่มหนึ่งไว้
เสื้อกั๊กลายพรางของพวกชาวต่างชาติเหล่านี้ยังถอดออกไม่หมด
บริเวณอกซ้ายเผยให้เห็นรอยสักดาวเนปจูนครึ่งหนึ่งอย่างเลือนราง
นั่นคือสัญลักษณ์เฉพาะของทหารรับจ้างโพ้นทะเลที่ฉิ่วเต๋อเข่าก่อตั้งขึ้นเมื่อครั้งยังมีชีวิต
หลังจากเจ้าคนโลภมากเฒ่าคนนี้ตาย ลูกน้องที่เหลืออยู่ไม่เพียงไม่สลายตัว กลับยังไล่กัดคนไปทั่วราวกับหมาบ้า
ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดอย่างหยาบคาย
บานประตูไม้กระแทกเข้ากับกำแพง จนเศษปูนร่วงลงมาเล็กน้อย
ชายชาวต่างชาติหน้าแผลเป็นเดินเข้ามาตรง ๆ
กลิ่นซิการ์คุณภาพต่ำฉุนจัดปนกลิ่นเต่าเหม็น ทำลายกลิ่นไม้จันทน์เก่าแก่ร้อยปีในห้องรับรองจนหมดสิ้นในพริบตา
เขาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะแปดเซียน
ก้มมองซูเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จากที่สูง
มือสอดเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อกั๊กยุทธวิธี
เขาหยิบธนบัตรดอลลาร์หนาเตอะสองปึกที่รัดแน่นด้วยแถบกระดาษสีขาวออกมา