เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังมาจากปากบันได
ทีละก้าว ทีละก้าว ราวกับเหยียบลงบนหัวใจของทุกคน
เสียงอึกทึกในโถงใหญ่พลันเงียบกริบราวกับถูกมีดที่มองไม่เห็นตัดฉับ
เงียบสนิท
ชายผมทองชาวต่างชาติสามคนที่กำลังจะชักปืนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
พวกเขาอยู่กับความเป็นความตายมานาน จึงมีสัญชาตญาณรับรู้อันตรายดุจสัตว์ป่า
เงาร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นตรงมุมบันไดชั้นสอง
อิ่นหนานเฟิงค่อย ๆ เดินลงบันไดไม้สักแดง
บนไหล่ของเธอคลุมผ้าพาดไหล่ขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์เอาไว้ ขนอ่อนนุ่มสั่นไหวเบา ๆ ตามสายลม
ชุดกี่เพ้าไหมแท้สีม่วงผ่าข้างสูงแนบกระชับเรือนร่าง
ยามเธอก้าวเดิน เรียวขายาวก็เผยให้เห็นรำไรตรงรอยผ่า
ข้างกายและเบื้องหลังเธอมีนักเลงไม้กระบองของภัตตาคารจันทร์ใหม่ในชุดสูทสีดำเดินตามมาเป็นสองแถว
ทุกคนถือไม้แอชสีขาวยาวระดับคิ้วไว้ในมือ
โคนไม้หุ้มแผ่นทองแดง กระทบพื้นไม้เกิดเสียงทึบ ๆ กึก ๆ
เสียงรองเท้าส้นสูงดังตึกตัก ก่อนหยุดลงหน้าห้องรับรองหมายเลขสาม
กลิ่นน้ำหอมซีดาร์หอมสดชื่นลอยลอดช่องประตูเข้ามาในห้องรับรอง
กลิ่นหอมเย็นนั้นสลายกลิ่นสาบสกปรกฉุนจมูกและกลิ่นคาวเลือดจากตัวทหารรับจ้างต่างชาติไปในพริบตา
อิ่นหนานเฟิงยืนอยู่ข้างประตู หลังตรงสง่างาม
เธอไม่ก้มหน้าลงแม้แต่น้อย
แม้แต่หางตาก็ไม่ปรายมองชายต่างชาติตาแผลเป็นที่คอหักละเอียด นอนกระตุกพลางพ่นฟองเลือดอยู่บนพื้น
สายตาของเธอกวาดผ่านเศษกระเบื้องแตกและซากโต๊ะน้ำชาไม้สักแดงที่กระจัดกระจายเต็มพื้น