ถุงเอกสารกระดาษหนังตกลงบนโต๊ะแปดเซียน
ฟุ้งขึ้นเป็นฝุ่นสีเทาจาง ๆ ชั้นหนึ่ง
อู๋เสียยื่นนิ้วชี้ขวาออกไป แล้วเคาะปลายนิ้วลงบนตราประทับสีแดงคำว่า “ลับที่สุด” อย่างหนัก
อักษรใหญ่สามตัวว่า “คลังสิบเอ็ด” ใต้แสงไฟสลัวส่งกลิ่นอับชื้นที่สลัดไม่หลุด
กระดาษหนังถุงนี้ถูกเก็บไว้นานเกินไป
กระดาษเหลืองซีดและเปราะ ขอบเป็นขุยหยาบกร้าน
เมื่อนิ้วของอู๋เสียเคาะลงไป ผิวกระดาษก็ส่งเสียงแห้งกรอบดังซ่า ๆ
ราวกับกำลังลูบเปลือกไม้เก่าที่ขาดน้ำจนแห้งกรอบ
หวังเหมิงถือไม้กวาดไม้ไผ่อยู่ข้าง ๆ กำลังกวาดแตงโมที่ถูกทุบแตกเมื่อครู่ออกไป
ปลายไม้กวาดครูดไปบนพื้นหินเขียว เกิดเสียงครืดคราด
น้ำสีแดงเหนียวข้นติดอยู่บนพื้น ส่งกลิ่นหวานเลี่ยนเจือคาวผลไม้
กลิ่นนั้นผสมกับกลิ่นอับเก่าจากถุงเอกสารบนโต๊ะ ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ
“นี่คือคลังเก็บของต้องสาปที่เป็นแกนกลางที่สุดของเก้าประตู”
เสียงของอู๋เสียแห้งผากเพราะเดินทางตลอดทั้งคืน
เขายกชาเย็นแก้วหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา แล้วกระดกดื่มอึกใหญ่
น้ำชาเย็นเฉียบไหลลงไปตามหลอดอาหาร
เขาชี้ไปที่ถุงเอกสารใบนั้น
“ก่อนสามลุงของฉันจะหายตัวไป เขาทิ้งเบาะแสที่อาจเอาชีวิตฉันไว้ที่นี่”
ซูเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ