สามวันต่อมา ชายแดนคูเวต–อิรัก ท่าเรืออุมม์กัสร์
ที่นี่ร้อนยิ่งกว่าคาบูล อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงฉุนจัด ลู่เจ๋อสวมชุดคลุมอาหรับสีขาว สวมแว่นกันแดด ยืนอยู่ริมท่าเรือ ด้านหลังมีพ่อค้าน้ำมันหลายคนที่เขาทำธุรกิจด้วยในท้องถิ่นมานานหลายปี
เรือบรรทุกน้ำมันปลอมตัวเป็นเรือขนส่งสินค้าทั่วไป 6 ลำ จอดเทียบท่าอยู่ริมฝั่ง ตัวเรือเต็มไปด้วยสนิมและกินน้ำลึกมาก
พ่อค้าน้ำมันคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามา ยื่นแท็บเล็ตให้ด้วยสองมือ น้ำเสียงนอบน้อม
“คุณลู่ น้ำมันที่คุณต้องการเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ”
“ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ความบริสุทธิ์ไม่มีปัญหาเลยครับ”
ลู่เจ๋อมองหน้าจอ เมื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วก็แตะปุ่มยืนยันการโอนเงิน
การชำระเงินเสร็จสิ้น
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาทอดผ่านฝูงชนไปหยุดอยู่ที่รถเก๋งสีดำซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลริมฝั่ง
กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเงาร่างบอบบางที่นั่งนิ่งอยู่ภายในราง ๆ
ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในใจมาหลายวันพลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
หลายวันนี้เขายอมให้เธอติดตามอยู่ข้างกายอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แถมยังยอมให้เธอเข้ามาพักในเขตของตัวเอง เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาถึงกับแอบเตรียมเสบียงมูลค่ากว่าพันล้านไว้บนเรือบรรทุกน้ำมันที่เธอจะเอาไปจริง ๆ
นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาสามารถหยิบมาใช้ได้อย่างลับ ๆ เลยนะ!
ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นล่ะก็...
“แม่งเอ๊ย!”
เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อหลี่อิงกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ และไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงต้องช่วยเธอ