ที่รัก อย่าคิดทิ้งฉันนะ

สาวน้อยแสนว่าง่ายขี้โรค VS หนุ่มขี้เกียจขี้เก๊กสุดเย็นชา

ตัวละครรอบข้างมีสีสันเล็กน้อย + รักหวานละมุน พระนางต่างไม่เคยมีใคร + ชีวิตประจำวันค่อยเป็นค่อยไป + รักยืนยาวเรียบเรื่อย

ถานซือหลี่เป็นคนเย็นชา เจ้าเสน่ห์ และหยิ่งผยอง ทั้งยังมีใบหน้าหล่อระดับท็อป รอบกายแผ่ซ่านด้วยความอิสระตามใจ เป็นบุคคลโดดเด่นที่ใคร ๆ ก็รู้จักในโรงเรียน

เจียงจื่อย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งหู่เฉิง มีข่าวลือว่าเธอเป็นสาวอัจฉริยะ และโด่งดังตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน

ครั้งแรกที่ได้พบถานซือหลี่ พอได้ยินเสียงของเขา เธอก็รู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง จึงอดมองเขาเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้

*

วันแรกที่พบกัน ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยบนใบหน้า ทว่ากลับไม่ส่งไปถึงดวงตา เขาเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย เอียงศีรษะแล้วเอ่ยหยอกเย้า “น้องสาว? พอใจไหม?”

เจียงจื่อชะงักไป ก่อนตอบกลับโดยไม่ทันคิดว่า “พอใจค่ะ”

ถานซือหลี่คิดเพียงว่าเธอดูทึ่มไปหน่อย

ต่อมา เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน จูบจนเธอแทบหายใจไม่ทัน

ในช่วงที่เธอได้หายใจ ชายหนุ่มก็หัวเราะเบา ๆ ข้างหู น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย แฝงความกำกวมชวนให้ใจสั่น

“ที่รัก ชอบเสียงฉันขนาดนี้ ให้ฉันหอบให้ฟังดีไหม?”

*

เมื่อพูดถึงถานซือหลี่ ทุกคนต่างมองว่าเขาเป็นผู้ชายขี้เก๊ก ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิง

จนกระทั่งถึงงานเลี้ยงสังสรรค์ พวกเขาได้เห็นชายหนุ่มที่ปกติเฉื่อยชาและหยิ่งทะนงก้มตัวลง ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ปลอบหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา

“ไม่ร้องแล้วได้ไหม?”

“ไม่งั้น...ให้ฉันเป็นคุณแม่เวอร์ชันผู้ชายไหม?”

*

ต่อมา เจียงจื่อก็จากไปโดยไม่บอกกล่าว

ถานซือหลี่ได้รับสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยล่วงหน้า แล้วก็ไม่กลับไปโรงเรียนอีกเลย

เมื่อได้พบเขาอีกครั้ง ก็เป็นงานเลี้ยงรุ่นในอีกหลายปีต่อมา

เขายังคงเป็นผู้เป็นเลิศที่สวรรค์โปรดเช่นเดิม

ตอนประตูห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิดอีกครั้ง ทุกคนต่างชะงักงัน

วินาทีถัดมา พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบเธอ ซุกหน้าแนบซอกคอ แล้วออดอ้อนอย่างน้อยใจ

“ภรรยา ทำไมมาช้าจัง”

ทุกคน: ?

ทำไมถึงไม่เหมือนที่พวกเขาคิดไว้เลย?