"ในฤดูร้อนที่ดีที่สุด จงตกหลุมรักครั้งที่หอมหวานที่สุด" — ถานซือหลี่
*
นครฮู่เฉิง ตระกูลจี้
"ต้องขอโทษพวกคุณสามีภรรยาจริง ๆ ถ้าไม่มีธุระยุ่งจริง ๆ ผมก็ไม่อยากทิ้งให้เธออยู่ที่นี่คนเดียวหรอก"
ได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็รินน้ำชาให้เขา พลางตั้งใจหยอกล้อ
"พูดอย่างนี้ก็เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว พวกเราคบกันมากี่ปีแล้ว ถ้าไม่มีนายช่วยดึงฉันไว้ตอนนั้น วันนี้ฉันคงขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ไม่ได้"
ผู้หญิงข้างกายเขาก็ยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว เจ้าจื่อจื่อเด็กคนนี้ พวกเราดูแลให้สบายใจได้เลยนะ จะดูแลเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เลย"
พูดพลาง เธอมองไปที่เด็กสาวที่นั่งเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ เอื้อมมือไปลูบผมของเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
ตอนคลอดลูก เธอก็ชอบลูกสาวมาก เตรียมเสื้อผ้าของเด็กผู้หญิงไว้หมด แม้แต่ชื่อที่ตั้งก็เป็นชื่อเด็กผู้หญิง
ใครจะรู้ว่าพอคลอดออกมากลับกลายเป็นเด็กผู้ชาย โชคดีที่ว่านอนสอนง่าย ไม่ซน ไม่เคยทำให้พวกเขาต้องกังวล
ร่างกายเธอไม่ค่อยแข็งแรง หลังจากคลอดลูกคนนี้ สามีสงสารเธอ จึงไปทำหมัน
ความปรารถนาที่จะมีลูกสาวก็เลยต้องล้มเลิกไป
ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้สมหวัง
เจียงจื่อเม้มริมฝีปาก เผยรอยยิ้มไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ดูเรียบร้อยน่ารักเหลือเกิน
"จื่อจื่อ ลูกอยากอยู่บ้านลุงจี้ไหม"
เจียงจื่อมองดูผู้ใหญ่ทั้งสองที่อัธยาศัยดี พยักหน้าช้า ๆ
"คุณพ่อ หนูเต็มใจอยู่ค่ะ"
น้ำเสียงเล็กแหลม หวานปานใด ไม่แข็ง ไม่แหลม หวานแต่ไม่เลี่ยน นุ่มนวลไม่ออดอ้อน
พ่อของเจียงจื่อเห็นว่าเธอยินดีจากใจจริง ไม่ใช่แค่เพื่อให้เขาสบายใจ ก็วางใจได้เสียที
"ลูกตั้งใจเรียนที่นี่นะ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเถอะ พอปิดเทอมพ่อจะมารับลูกกลับ พ่อจะโทรหาลูกทุกครั้งที่มีเวลา"
เจียงจื่อกะพริบตา หางตาค่อย ๆ โค้งขึ้น "ได้ค่ะ คุณพ่อต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ หนูอยู่ที่นี่จะเป็นเด็กดีเชื่อฟัง"
พ่อของเจียงจื่อฟังแล้วน้ำตาแทบไหล
ชายอายุเกือบห้าสิบปีคนหนึ่งน้ำตาคลอ ถ้าไม่ใช่ว่าปกติงานยุ่งเกินไป ไม่ใส่ใจเธอ ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น...
สามีภรรยาตระกูลจี้มองดูฉากนี้ ก็อดถอนหายใจไม่ได้
เรื่องของเจียงจื่อ พวกเขาก็รู้บ้าง จึงอดสงสารไม่ได้
คลอดออกมาก็ไม่มีแม่แล้ว ยังเป็นโรคแบบนั้นอีก ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก สุดท้ายยังเกิดเรื่องนั่นอีก
เพื่อให้เจียงจื่อไม่จมอยู่กับเรื่องเศร้าที่ผ่านมา พ่อของเจียงจื่อจึงอยากให้เธอเปลี่ยนสภาพแวดล้อม ใช้ชีวิตที่นี่ให้มีความสุขขึ้น
ทั้งสามคนคุยกันอีกประมาณครึ่งชั่วโมง พ่อของเจียงจื่อก็จำต้องไปแล้ว
เรื่องที่เมืองหลวงยังรอให้เขาไปจัดการอยู่ เจียงจื่อเห็นเขาลุกขึ้นเตรียมจะไป จู่ ๆ จมูกก็แสบขึ้นมา ในดวงตาพร่างพราวไปด้วยหมอกน้ำบาง ๆ
เธอก้าวเข้าไปกอดเขา เสียงอู้อี้เล็กน้อย
"คุณพ่อ เดินทางปลอดภัยนะคะ"
ขอบตาของพ่อเจียงก็แดงแล้ว ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยห่างจากเขาเลย ใจหายจริง ๆ
เขาลูบหัวเจียงจื่ออย่างอ่อนโยน แล้วพาผู้ช่วยออกจากตระกูลจี้ไป
เจียงจื่อยืนอยู่หน้าประตู มองเขาขึ้นรถจากไป กระพริบตา น้ำตาก็ไหลร่วง
เธอรีบใช้มือปาดออก หางตาแดงก่ำ ดูน่าสงสารยิ่งนัก
ฮูหยินจี้ก็รู้ว่าเธอคิดถึงสมาชิกในครอบครัว จึงจูงมือเด็กสาวขึ้นมา ยิ้มอ่อนโยนมาก
"จื่อจื่อ อย่าเสียใจไปเลยนะ ถือเสียว่าที่นี่คือบ้านเราเองเถอะ มาเถอะ ฉันพาไปดูห้องของลูกหน่อย"
ลุงจี้ยิ้มแป้นลุกขึ้นพูด "ฉันก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน ใกล้เปิดเทอมแล้ว ฉันต้องไปทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้จื่อจื่อ"
"อ้อ ใช่แล้ว เธอโทรไปบอกจู๋ชิงให้กลับมาด้วยสิ หมอนั่นไปอยู่กับเพื่อนฝูงอีกแล้วหรือเปล่า"
"น่าจะใช่ ออกไปตั้งแต่เช้าแล้วมั้ง"
"ไม่รู้ว่าเอาแต่เที่ยวเล่นอะไรข้างนอกทุกวัน บอกให้รีบกลับมารู้จักน้องสาวหน่อย" ฮูหยินจี้บ่นเบา ๆ
"ได้ ๆ ๆ ฉันจะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้ ภรรยาอย่าโกรธเลย"
เจียงจื่อยืนดูภาพอบอุ่นเป็นธรรมชาติของทั้งสองอยู่ด้านข้าง อดเผยแววอิจฉาในสายตาไม่ได้
ถ้าแม่ยังมีชีวิตอยู่ พ่อก็คงมีความสุขแบบนี้ทุกวันสินะ
แทนที่จะต้องเหนื่อยล้าหมดแรงเพราะมาคอยดูกังวลเรื่องของเธอ จนผมขาวขึ้นหลายเส้นเลย
ลุงจี้ปลอบโยนภรรยาเสร็จแล้ว เสียงยังเจือรอยยิ้มบาง ๆ เขามองไปที่เด็กสาวเรียบร้อยน่ารัก น้ำเสียงใจดี
"จื่อจื่อ ถ้ามีอะไรที่ทำให้ลูกรู้สึกไม่สบายใจ ก็พูดออกมาได้เลยนะ พี่ชายของลูกก็เป็นคนดี พวกเธอได้อยู่โรงเรียนเดียวกันจะได้ดูแลกันได้"
เจียงจื่อพยักหน้าว่านอนสอนง่าย "หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณอาถางอาซิ่มมากนะคะ"
หลังจากลุงจี้ไปแล้ว เจียงจื่อก็ตามฮูหยินจี้ขึ้นไปยังชั้นสอง
ฮูหยินจี้เปิดประตูห้องหนึ่งออกมา พื้นที่กว้างมาก การตกแต่งภายในล้วนจัดตามความชอบของเด็กผู้หญิง
ดวงตาของเจียงจื่อเป็นประกาย ดูออกว่าเธอชอบมาก
ฮูหยินจี้อดไม่ได้ที่จะโล่งอกขึ้นเล็กน้อย เธอยิ้มพูด "ถามพ่อของลูกไว้ก่อนแล้ว กลัวลูกจะอยู่ไม่ชิน ฝั่งตรงข้ามของลูกคือห้องของพี่ชายนะ ต่อไปพวกเธอจะได้ไปโรงเรียนและกลับบ้านด้วยกัน"
พูดจบ เธอหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดอีกว่า "จื่อจื่อ โรคนี้ของลูก... เราจะบอกพี่ชายของลูกไหม"
เจียงจื่อเม้มปากยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะคุณอา ไม่ต้องระวังขนาดนี้ก็ได้"
ถ้าเป็นพวกคนเมื่อก่อน ก็คงบอกว่าตัวเองเสแสร้งอีกแล้ว
ฮูหยินจี้ยิ้มบาง ๆ จูงมือเธอเดินเข้าไปอีกไม่กี่ก้าว พลางพูดว่า "ได้ยินว่าลูกชอบวาดรูป ฉันก็เลยเตรียมห้องวาดรูปไว้ให้ จัดการเร่งรีบไปหน่อย ใช้พอถูไถไปก่อนนะ"
ห้องกว้างโล่งโปร่ง ผนังสีขาวขับให้เงาสะอาดตา ผ้าใบผืนใหญ่พิงอยู่ข้างฝา ผ้าม่านปิดลงครึ่งหนึ่ง แสงไฟนุ่มนวลอ่อนโยน
โดยรวมแล้วดูสะอาดและสดชื่น สภาพแวดล้อมดีมาก
เจียงจื่อไม่คิดว่าฮูหยินจี้จะใส่ใจขนาดนี้ ถึงขั้นเตรียมห้องวาดรูปให้เธอโดยเฉพาะ ช่างตั้งใจจริง ๆ
แววตาของเธอเปล่งประกายขึ้นทันใด รอยยิ้มเอ่อล้นจากแววตาจนลามถึงแก้ม ความปีติยินดีแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด
เธอเข้าไปกอดฮูหยินจี้แน่นใหญ่ ในน้ำเสียงยากจะซ่อนความดีใจ
"ขอบคุณอาซิ่มมากนะคะ หนูชอบมากเลย"
ฮูหยินจี้นิ่งไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนยังไม่ทันตั้งตัว
กว่าจะตั้งสติได้ก็ยิ้มพลางลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ "ชอบก็ดีแล้ว"
ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพราะอ้อมกอดนี้ ใกล้ชิดกันขึ้นทันที
ฮูหยินจี้ยิ้มเบา ๆ เป็นเด็กที่น่าพอใจเหลือเกินจริง ๆ
ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่ง
ภายในห้องเล่นบิลเลียด เสียงดังครึกครื้น
จี้จู๋ชิงที่เพิ่งวางสายจากโทรศัพท์ผลักประตูเปิดเดินเข้ามา คนอื่น ๆ ต่างก็ถามด้วยความสงสัย
"จู๋ชิง ที่บ้านโทรเช็คแถวแล้วหรือ"
"แค่มาตีสนุกเกอร์กันคงไม่เป็นไรหรอกนะ"
"ใช่แล้ว ๆ ปิดเทอมฤดูร้อนก็จะหมดแล้ว ยังไม่ปล่อยให้คนสนุกอีกเหรอ"
"นี่ยังหัววันอยู่เลย นายคงไม่กลับแล้วนะ"
จี้จู๋ชิงขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูกขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าน้อย ๆ น้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวล
"อืม ฉันต้องไปก่อนแล้ว"
"ตุ้บ—" ลูกสนุกเกอร์ลูกหนึ่งลงหลุม โจวจื่อฮั่นเปลี่ยนตำแหน่ง ก้มตัวเล็ง ริมฝีปากยังไม่วายหยอกล้อ "สมกับเป็นพวกเด็กดีจริง ๆ ฉันว่าทำไมนายต้องเชื่อฟังที่บ้านนักนะ"
"ลองหัดทำตัวแบบฉันกับซือหลี่สิ ปกติแม้แต่บ้านยังขี้เกียจกลับ"
พูดพลางเขามองไปทางมุมหนึ่ง เลิกคิ้วข้างหนึ่ง ยิ้มเจ้าเล่ห์
"จริงไหมครับ พี่ซือหลี่"
ทุกคน: "..."