"ท่านแม่ ท่านน้อยหายไปแล้ว"
ไป๋จือ สาวใช้คนสนิทของเปยยวี่หรู ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน นางยกน้ำอุ่นเข้าไปในห้องของเหรินเป่า แต่กลับพบว่าบนเตียงนั้นไม่มีใครอยู่
เปยยวี่หรูสีหน้าเปลี่ยนไปทันที: "รีบหาเดี๋ยวนี้!"
"ท่านพ่อ ท่านพ่อ แดดส่องก้นแล้ว รีบลุกขึ้นมาอยู่กับหน่อยนะ"
เหรินเป่าที่ทำให้ชิงจู๋หยวนวุ่นวายไปหมด ตอนนี้อยู่ในห้องของซูเสวียนเช่อ นางนั่งอยู่บนเตียง แล้วไปหยิกจมูกของเขา
ซูเสวียนเช่อกำลังหลับสบาย ไม่มีทีท่าจะตื่น
เหรินเป่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ได้กลิ่นหอมเย็นสะอาดจากตัวซูเสวียนเช่อ ท่านพ่อหอมจัง ขนตาท่านพ่อยาวจัง จมูกท่านพ่อสูงจัง
เหรินเป่ามองไปมองมา เปลือกตาค่อยๆ หย่อนลง แล้วก็หลับไปพร้อมกับเขาด้วย
เปยยวี่หรูตามมาถึงห้องของซูเสวียนเช่อ เห็นเหรินเป่านอนหลับปุ๋ยอยู่ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หนึ่งชั่วยามต่อมา ซูเสวียนเช่อลืมตาขึ้น รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนอยู่ในอ้อมกอด เขาก้มลงมอง
เหรินเป่าก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน สองตาจ้องมองกัน นางพลิกตัวลุกขึ้นอย่างว่องไว: "ท่านพ่อ! หนูมารักษาขาของท่านพ่อแล้ว แต่ท่านพ่อหลับไม่รู้เรื่อง เรียกยังไงก็ไม่ตื่น เจ้าเซือง่วงของท่านพ่อปีนมาที่หนูซะได้!"
ซูเสวียนเช่อ: .............
เขาหัวเราะเบาๆ: "วันนี้เจ้าจะมาเป็นหมอน้อยหรืออย่างไร"
เหรินเป่ายกนิ้วขึ้นมาแกว่งไปมา แล้วตบไปที่ป้ายไม้เล็กๆ ที่เอว: "ท่านพ่อ ท่านพ่อผิดแล้วผิดแล้ว! หนูไม่ใช่หมอน้อย หนูคือพญายมน้อย!"
ซูเสวียนเช่อมองป้ายเล็กๆ ของนาง ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันน่ากลัวจนไม่อาจมองตรงๆ ได้
ข้างๆ ป้ายยังมีโซ่เส้นเล็กๆ อีกเส้น สายตาของเขาพร่ามัว รู้สึกวิงเวียนขึ้นมา
เหรินเป่าสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงหยิบโซ่นั้นขึ้นมาคล้องคอเขา แล้วลดเสียงลงพูดอย่างนุ่มนวล: "ท่านพ่อ หนูจะบอกความลับให้ฟังนะ โซ่นี้คือโซ่ลากวิญญาณ ลุงหัวหนิวทำให้หนูเป็นรุ่นจิ๋วโดยเฉพาะเลยล่ะ!"
ชั่วพริบตาเดียว วิญญาณของซูเสวียนเช่อก็ถูกโซ่ลากวิญญาณดึงออกมาจากร่าง
"พญายมน้อยของข้าเอ๋ย โซ่ลากวิญญาณใช้แบบนี้ไม่ได้นะ"
พญายมดำปรากฏตัวขึ้นในโลกมนุษย์ แล้วผลักวิญญาณของซูเสวียนเช่อกลับเข้าไปในร่างทันที
"ลุงดำ!" เหรินเป่าร้องเรียกเขาด้วยความดีใจ
พญายมดำยิ้มจนตาหยี: "พญายมน้อย ไม่เจอกันนาน คิดถึงเจ้าจริงๆ"
เหรินเป่าทำหน้าจริงจัง เอียงคอเล็กน้อย: "ลุงดำ แต่ลุงตายไปแล้วนี่นา แล้วจะคิดถึงหนูได้ยังไงกันล่ะ!"
พญายมดำ: ………
เขาสังเกตเห็นขนตาของซูเสวียนเช่อสั่นระริก เห็นได้ชัดว่าวิญญาณกลับเข้าสู่ร่างแล้ว และตื่นขึ้นแล้ว
เขารีบพูด: "พญายมน้อย ข้ากลับปรโลกก่อนล่ะ มีอะไรก็เรียกข้า จำไว้ให้ดี โซ่ลากวิญญาณใช้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ ใช้ได้เฉพาะวิญญาณของคนที่กำลังจะตายเท่านั้น!"
"รู้แล้วล่ะ!" เหรินเป่าโบกมือลา
ซูเสวียนเช่อแอบลืมตาขึ้นมามองกลางทาง เขาเห็นเพียงเหรินเป่าพูดอยู่กับอากาศ วังเวงใจจนสุดจะบรรยาย
แต่ไม่นานเขาก็ยอมรับได้ ใครจะไปปราศจากความลับกันเล่า เขาเพียงรู้ว่าเหรินเป่าคือลูกสาวของเขา
ฮึบ ฮึบ!
ซูเสวียนเช่อได้ยินเสียงเหรินเป่าราวกับกำลังออกแรง จึงรีบเบิกตาขึ้นมอง
เหรินเป่าถือดาบไม้ท้ออยู่ในมือ ใช้กำลังสุดแรงตีไปที่ขาของซูเสวียนเช่อ ใบหน้าขาวนวลแดงก่ำเพราะออกแรงสุดชีวิต
ซูเสวียนเช่อเอ่ยปากอย่างยากลำบาก: "เหรินเป่า เจ้านี่มัน..."
เหรินเป่ายิ้มหวานให้เขา กล่าวอย่างภาคภูมิใจ: "หนูกำลังรักษาขาให้ท่านพ่ออยู่นี่ไง!"
ขา รักษาแบบนี้หรือ?
ช่างเถิด เหรินเป่ามีความสุขก็พอแล้ว
"เก้าสิบเก้า... ร้อย!" หลังจากเหรินเป่าตีครบร้อยครั้ง เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว นางมองซูเสวียนเช่อด้วยแววตาคาดหวัง: "ท่านพ่อ ขาของท่านพ่อรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า?"
ซูเสวียนเช่อที่จริงไม่รู้สึกอะไรเลย แต่เขาไม่อยากทำให้เหรินเป่าผิดหวัง พอจะพูดว่ารู้สึก เจ็บแปลบๆ ก็พลุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงศีรษะ ต้นขาของเขากระตุกอย่างแรง
"เหรินเป่า!" ซูเสวียนเช่อกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ "ข้าขยับได้ ขาขยับแล้ว!"
เปยยวี่หรูบังเอิญมาดูว่าสองพ่อลูกตื่นหรือยัง พอได้ยินเสียงตะโกนของซูเสวียนเช่อก็รีบวิ่งเข้าไป
สามีภรรยาสบตากัน เปยยวี่หรูเสียงสั่นเครือ: "ท่านพี่ ขาของท่าน...!"
"ขยับได้หนึ่งที รู้สึกเจ็บแล้ว" ซูเสวียนเช่อแทบจะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูก หนึ่งปีเต็มแล้ว ขาที่เขาทุบตีอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ ไม่เพียงแต่กลับมารู้สึกได้เท่านั้น แต่ยังขยับได้อีก!
เปยยวี่หรูรีบสั่งไป๋จือทันที: "รีบไปจวนเปยเชิญท่านหมอจางมาเดี๋ยวนี้!"
ฮูหยินผู้เฒ่าซูออกจากจวนไปอย่างสุขใจ แต่กลับมาถึงจวนอย่างโชกโชนทั้งตัว รถม้าก็ชน คนก็แย่งของถูกใจไม่ทันใคร
กว่าจะเลือกได้ถูกใจสักชิ้น เพิ่งก้าวออกจากร้านก็ลื่นล้ม ขาหัก
ฮูหยินผู้เฒ่าซูถูกพวกบ่าวหามกลับจวน ทั้งหัวเต็มไปด้วยคำพูดของเหรินเป่าที่บอกว่าซูถังเป็นคนโชคร้าย
หรือว่า...
ไม่! เป็นไปไม่ได้! ฮูหยินผู้เฒ่าซูปัดความคิดที่เพิ่งเกิดขึ้นทิ้งไป
ก็เพราะเหรินเป่ากลับมาที่โหวฝู่ นางถึงได้โชคร้ายขนาดนี้!
ท่านหมอจางตรวจขาของซูเสวียนเช่อเสร็จ ก็เต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด: "คุณหนู เดิมทีเส้นเอ็นที่ขาของท่านเขย่าขาดหมด กล้ามเนื้อฝ่อ แต่ตอนนี้เส้นเอ็นของเขาต่อกันขึ้นมาแล้ว กลับฟื้นชีวิตขึ้นมาใหม่ เวลาผ่านไป ท่านเขย่าจะต้องยืนขึ้นได้อีกครั้งแน่นอน!"
ท่านหมอจางเป็นหมอที่จวนเปยเลี้ยงไว้ประจำจวน ฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม คุณธรรมและจริยธรรมดี ปากก็แน่นหนา
เมื่อได้ยินเขายืนยันว่าขาของซูเสวียนเช่อดีขึ้น เปยยวี่หรูน้ำตาเอ่อล้นทันที แววตาเปล่งประกายทั้งตกใจและดีใจ
นางเสียงสั่น: "ท่านลุงจาง เรื่องนี้ขอให้ท่านปิดปากไว้เป็นความลับด้วย"
ท่านหมอจางพยักหน้า ตระกูลใหญ่ในวังมีเรื่องสกปรกมากมาย หากเปิดเผยออกไปก่อนเวลาอันควรก็ง่ายที่จะถูกคนอื่นคิดร้าย
เขาปักเข็มให้ซูเสวียนเช่อเสร็จ ก็อดถามไม่ได้: "ไม่ทราบว่าผู้ที่รักษาขาให้ท่านเขย่านั้นคือผู้ใด?"
วิชาแพทย์เช่นนี้ ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก เขาอยากพบหน้าอยากคารวะเป็นอาจารย์!
ซูเสวียนเช่อกระแอมเบาๆ: "เป็นหมอพเนจรที่ท่องเที่ยวไปทั่ว ไม่ยอมเผยตัวตน"
ท่านหมอจางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจได้ ผู้วิเศษย่อมเป็นเช่นนี้
เขามองไปที่เปยยวี่หรู: "คุณหนู หากหมอพเนจรผู้นั้นปรากฏตัวอีก ขอให้เชิญมาที่จวนเพื่อรักษาฮูหยินผู้เฒ่า บางทีอาจยังมีความหวังอยู่บ้าง"
ฮูหยินผู้เฒ่าที่เขาพูดถึงคือมารดาของเปยยวี่หรู นามว่าฝางซื่อ เมื่อครึ่งปีก่อนเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตก ป่วยเป็นอัมพาตนอนติดเตียง
เปยยวี่หรูหยุดชะงัก แววตาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง นางย่อมอยากให้มารดาหายดี แต่ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่าความสามารถที่เหรินเป่าแสดงออกมา แต่ละครั้งจะส่งผลต่อบุญวาสนาของนางหรือไม่
นางรักมารดา และรักลูกของนางเองด้วย ยิ่งไม่อยากใช้ความผูกพันทางสายเลือดมาบีบให้เหรินเป่าต้องทำ
เปยยวี่หรูเก็บรอยยิ้มลง: "ดี ข้ามีโอกาสจะลองดู"
เพิ่งจะส่งท่านหมอจางออกไป
ม่อหม่าหม่าเข็นรถเข็นของฮูหยินผู้เฒ่าซูมาที่ชิงจู๋หยวน ข้างหลังมีนักพรตเต๋าคนหนึ่งเดินตามมา
ฮูหยินผู้เฒ่าซูกลับถึงจวนแล้วยิ่งคิดยิ่งโกรธ จึงจึงส่งคนไปไปเชิญผู้วิเศษผู้หนึ่งเข้าจวน เพื่อจุดประสงค์ในการปราบเหรินเป่า
เปยยวี่หรูเห็นท่าทีเช่นนี้ หนังตากระตุกทันที: "ท่านแม่ ท่านจะทำอะไรหรือ"
ฮูหยินผู้เฒ่าซูไม่มองนาง: "เหรินเป่าอยู่ที่ไหน"
เหรินเป่าได้ยินเสียง ก็กระโดดโลดเต้นออกมาจากห้อง มือยังถือทังกุยที่ไป๋จือซื้อให้ นางเห็นนักพรตเต่าแก่ที่ยืนอยู่หน้าประตู ก็ตาเป็นประกาย: "ท่านคือนักพรตที่ดวงชะตาและไล่ผีสินะ ไม่แปลกเลยที่ตัวท่านมีวิญญาณหนี้สองตนตามติด อยู่ทางซ้ายหนึ่ง ทางขวาหนึ่ง ประหลาดจริง ท่านน่าจะจนมากสิ"
แต่ชุดนักพรตที่เขาใส่ดูแพงมาก เหรินเป่ายื่นมือจะไปหยิบวิญญาณหนี้ที่หลบเธออยู่
นักพรตเต่าแก่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจนาง กลับชักยันต์ออกมาจากกระเป๋าชี้มาที่เหรินเป่า แล้วตะโกนก้อง: "เจ้าถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงแล้ว ไอ้สัตว์นรก ถอย! ถอย! ถอย!"