“อย่าดื่ม!”
หลินเฟิงตวาดลั่น แล้วตบขวดน้ำกระเด็นออกไป
“เสี่ยวเฟิง... น้ำ... หรือว่าน้ำก็มีปัญหา?” ฉินหรูอวี้กำฝาขวดไว้ มองน้ำที่ไหลนองพื้นอย่างเหม่อลอย
“พวกมันอุตส่าห์จับรังผึ้งยัดใส่กระเป๋ามาหลอกเรา แล้วจะใจดีเหลือน้ำไว้ครึ่งขวดได้ยังไง?” หลินเฟิงเขี่ยขวดเปล่าที่พื้น
ฉินหรูอวี้ยกมือปิดปาก เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มตัว
นี่มันไม่ใช่แค่ขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้ว นี่คิดจะเอาชีวิตพวกเขาชัด ๆ!
“ไอ้พวกหวงเหมามันเลวเกินไปแล้ว!” ถานปิงชกกำแพงหินอย่างเดือดดาล กัดฟันกรอด
“นี่ไม่ใช่แค่เกินไป พวกมันคิดจะฆ่าเราให้หมด...” หลินเฟิงเอ่ยเสียงเย็น
ได้ยินหลินเฟิงพูดเช่นนั้น ฉินหรูอวี้ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
เธอไม่เข้าใจ แค่ผึ้งพวกหนึ่ง มันเกี่ยวอะไรกับการฆ่าพวกเขาให้หมดด้วย?
“เสี่ยวเฟิง หมายความว่ายังไง?”
ถานปิงหยิบแตนตายสนิทตัวหนึ่งขึ้นมา เพ่งมองอย่างละเอียดสองสามครั้ง สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
“นี่ไม่ใช่ผึ้งธรรมดา แต่เป็นแตนหัวเสือ บ้านนอกบ้านเราเรียกมันว่าผึ้งเพชฌฆาต!”
“พิษของมันร้ายมาก โดนต่อยเข้าไปทีเดียวก็จะบวมเป่งเป็นปื้นใหญ่”
“ถ้าโดนต่อยหลายครั้ง แค่สิบกว่านาทีก็ทำให้ทางเดินหายใจบวม คนเป็น ๆ อาจขาดอากาศตายได้เลย!”
หลินเฟิงมองถานปิงอย่างประหลาดใจ “นายยังรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?”
“บ้านเกิดฉันก็มีแตนหัวเสือ” ถานปิงเกาหัว “ในหมู่บ้านมีคนแก่ชอบจับมันไปแช่เหล้าขาว บอกว่าดื่มแล้วช่วยบำรุงกระดูก แถม... แถมยังช่วยเรื่องนั้นได้ชะงัด”
ฉินหรูอวี้หน้าแดง แล้วหันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน