……
ขณะเดียวกัน ภายในส่วนลึกของถ้ำกลับมืดมิดสนิท
ไม่มีแสงสักนิดส่องเข้ามา มืดจนยื่นมือไปก็ยังมองไม่เห็นนิ้ว
เงาร่างสี่คนเบียดชิดกัน พวกเขาจับมือกันแล้วนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นเพื่อไม่ให้พลัดหลง
“สี่พันสามร้อยหกสิบหก... สี่พันสามร้อยหกสิบเจ็ด... สี่พันสามร้อยหกสิบแปด...” หวงเหมาที่อยู่หน้าสุดหลับตา พึมพำตัวเลขไม่หยุด
ลูกน้องที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ รู้สึกชาจนขาทั้งสองข้าง
เขาทนไม่ไหวจึงดึงมือหวงเหมาเบา ๆ “พี่หวงเหมา เราต้องนั่งยอง ๆ อยู่อีกนานแค่ไหนกันแน่?”
“เพี๊ยะ!”
หวงเหมาฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยเขาอย่างแรง แล้วก็ด่าพึมพำเสียงต่ำ
“ให้ตายเถอะ! ไม่เห็นหรือไงว่ากำลังจับเวลาอยู่ จะโวยวายหาอะไร!”
ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ห่างจากปากถ้ำอย่างน้อยสามร้อยเมตร
ต่อให้ส่งเสียงดังแค่ไหน คนข้างนอกก็ไม่ได้ยิน
แต่ในทำนองเดียวกัน พวกเขาก็ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
อีกทั้งพวกเขาไม่มีนาฬิกา และมองไม่เห็นแสงแม้แต่น้อย
จึงทำได้เพียงนับเลขออกเสียงเพื่อกะเวลา
หลังจากสั่งสอนลูกน้องแล้ว หวงเหมาก็นวดขมับ “ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ข้านับถึงไหนแล้ว?”
ลูกน้องที่โดนตบลูบหัวพลางเตือนด้วยสีหน้าหม่นหมอง “สี่พันสอง... ไม่สิ น่าจะสี่พันสามร้อยกว่าแล้วมั้งครับ”