ไม่มีทางเลือกแล้ว
หลินเฟิงวางไก่ป่าลง แล้วตัดสินใจก่อไฟเอง
เขาเดินวนอยู่แถวค่ายพักอยู่รอบหนึ่ง ไม่นานก็พบวัสดุที่เหมาะสม
ใช้กิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งทำเป็นแกนหมุน และใช้แผ่นไม้ผุเป็นฐาน
สิ่งสำคัญที่สุดคือเชื้อไฟ เขาใช้หินขูดเส้นใยบางส่วนออกจากไม้ผุ
เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ขาดเพียงสิ่งเดียว
สายธนู
หลินเฟิงเผลอมองไปยังกิ่งไม้ที่ใช้ตากเสื้อผ้า แต่กลับพบว่าถุงน่องที่แขวนไว้บนนั้นหายไปแล้ว
«อยู่นี่» ฉินหรูอวี้พูดอย่างกระดากอาย พลางชี้ไปที่ขาของตัวเอง
หลินเฟิงถึงเพิ่งสังเกตว่า ตอนนี้ขาเรียวยาวของฉินหรูอวี้สวมถุงน่องอยู่แล้ว
แถมดูเหมือนจะสวมทับกันถึงสองชั้น
คงเป็นเพราะลมทะเลยามเช้าเย็นเกินไป เธอเลยสวมถุงน่องสองคู่ที่มีอยู่ทั้งหมดทับกัน
«พอจะ...» หลินเฟิงลองเอ่ยปาก
ยังไม่ทันพูดจบ ฉินหรูอวี้ก็เข้าใจทันที แก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะหันหลังให้เขาอย่างเขินอาย
ครู่ต่อมา เธอก็ยื่นถุงน่องสีดำคู่หนึ่งมาให้
«อันนี้...ใช้ได้ไหม?»
«ลองดูก่อน»
หลินเฟิงรับถุงน่องมา แล้วผูกมันเข้ากับกิ่งไม้ที่มีส่วนโค้ง ทำเป็นคันสว่านแบบง่าย ๆ
เขาวางแกนหมุนไว้บนแผ่นไม้ผุ ใช้สายธนูพันรอบหนึ่งรอบ แล้วเริ่มชักไปมา
«มันจะก่อไฟได้จริงเหรอ?» ฉินหรูอวี้นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองข้างเท้าเข่า มองการเคลื่อนไหวของเขาอย่างสนใจ
«รอดูเถอะ» หลินเฟิงไม่หยุดมือ ยังคงชักสายธนูต่อไป
ไม่นาน จุดที่แกนหมุนสัมผัสกับฐานก็เริ่มมีควันบาง ๆ ลอยขึ้นมา
«มีควันแล้ว!» ฉินหรูอวี้ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น
หลินเฟิงเร่งความเร็วขึ้น ขี้เลื่อยเริ่มดำ ควันก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ