หลินเฟิงลอบจุ๊ปาก
ก่อนหน้านี้เขาฝังเครื่องในปลาไว้ในทราย ก็เพราะคิดว่าพอเน่าเปื่อยจนมีหนอนขึ้นมาแล้ว จะเอาไปใช้เป็นเหยื่อล่อปลาได้
ใครจะคิดว่าคนที่ชื่อหลิวอีโส่วคนนี้จะเหนือชั้นกว่า ถึงกับใช้คนเป็นเหยื่อล่อปลาเสียได้
ดูท่าพวกคนเจ็บกับผู้หญิงในกลุ่มของเขาคงไม่ได้รับ “การดูแลอย่างเหมาะสม” อย่างที่พูดไว้หรอก
เป็นไปตามคาด หลินเฟิงเพิ่งคิดได้เช่นนั้น
เสียงทะเลาะกันอย่างดุเดือดก็ดังมาจากทางชายหาด
“ทำไมพวกเราถึงได้แบ่งกันแค่นี้? แค่นี้ยังไม่พอให้ติดซอกฟันเลย!”
“ใช่แล้ว! พวกเราหาของมาได้ตั้งเยอะ แต่นายแบ่งให้แค่นี้ คิดจะไล่พวกเราเหมือนขอทานหรือไง?”
“พี่หลิว อาหารกับน้ำที่พวกเราเก็บรวบรวมมาก่อนหน้านี้ น่าจะพอให้ทุกคนกินได้สองวันนะ ถ้าพี่อยากเป็นผู้นำพวกเรา อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเราได้กินอิ่มดื่มพอสิ?”
ท่ามกลางเสียงโวยวายอื้ออึง เสียงกังวานของหลิวอีโส่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ เงียบก่อนแล้วฟังผมพูด!”
เขายืนอยู่บนโขดหิน สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว
“ผมรู้ว่าทุกคนไม่พอใจ แต่ตอนนี้พวกเราอยู่บนเกาะร้าง! โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ ไม่รู้ว่าความช่วยเหลือจะมาถึงเมื่อไร! พวกเราต้องมองการณ์ไกล!”
“โดยเฉพาะน้ำจืด พวกเรามีอยู่แค่ไม่กี่ขวด ต้องเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น!”
“ทุกคนดื่มกันคนละอึกเล็ก ๆ พอให้ชุ่มคอก็พอแล้ว!”
คำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผล จึงได้รับเสียงสนับสนุนจากบางคนทันที
แต่ชายหนุ่มผมเกรียนคนนั้นกลับไม่คล้อยตาม เขาชี้ไปทางหลินเฟิงกับฉินหรูอวี้