ใต้ถ้ำ
หลินเฟิงกับถานปิงถืออาวุธยืนเฝ้าอยู่คนละด้าน
ขอแค่หวงเหมากับพวกกระโดดลงมา รับรองว่าต้องเอาชีวิตมาทิ้งแน่
ขณะที่ทั้งคู่กำลังรออย่างอดทน จู่ ๆ ก็มีเสียงฉินหรูอวี้ร้องเรียกมาจากชายป่า
“เสี่ยวเฟิง! รีบมาดูหน่อย เสวี่ยเสวี่ยอาการไม่ดีแล้ว!”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินเฟิงก็รีบกำชับ
“ถานปิง เฝ้าตรงนี้ต่อไปนะ ฉันจะไปดูหน่อย”
ยังไม่ทันขาดคำ หลินเฟิงก็พุ่งเข้าไปในป่า แหวกกอหญ้าที่ขวางอยู่ตรงหน้า
แล้วหัวใจก็พลันกระตุกวูบ
เฉินหนิงเสวี่ยนอนหมดแรงอยู่ในอ้อมแขนฉินหรูอวี้ ใบหน้าบวมเป่งไปทั้งแถบ ผิวหนังแดงคล้ำอมม่วงจนน่ากลัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
หายใจเข้าได้น้อยกว่าหายใจออก ดูท่าจะหายใจไม่ไหวอยู่แล้ว
เห็นภาพเช่นนี้ หลินเฟิงก็รู้สึกสงสัย
เมื่อครู่เธอแค่จิบน้ำไปนิดเดียว ทำไมอาการถึงกำเริบรุนแรงขนาดนี้?
หรือไอ้เศษสวะหวงเหมาพกสารเคมีพิษร้ายแรงติดตัว แล้วเทลงไปในน้ำครึ่งขวดนั่นหมดเลย?
มัวรออยู่เฉย ๆ ต่อไปไม่ได้แล้ว
ต้องจับตัวหวงเหมาออกมาถามให้รู้ว่าน้ำใส่ยาอะไรไว้ ถึงจะหาของมาแก้พิษได้
“คุณน้าฉิน ช่วยดูแลเธอให้ดีนะ ผมจะไปหาหวงเหมา ถามให้รู้ว่ามันเป็นพิษอะไร”
หลินเฟิงเก็บมีดสั้นกลับเข้าฝักที่เอว แล้วหันหลังมุ่งหน้าไปทางถ้ำทันที
“อย่า... อย่าไป... ที่ถ้ำ...”
เฉินหนิงเสวี่ยยื่นมือมาคว้าชายเสื้อของหลินเฟิงไว้ หายใจหอบถี่ “พวกนั้นมีคนเยอะ แถมยังมีผึ้งเพชฌฆาต ถ้านายปีนขึ้นไปตอนนี้ก็เป็นเป้านิ่ง ฉันไม่เป็นไร พักสักหน่อยก็หาย...”