จางปู้ซานร้อนใจจนชี้หน้าหลินเฟิงแล้วด่ากราด
«ไอ้คนไร้หัวใจ!»
«เฉินหนิงเสวี่ยลูกสาวฉันตามแกไป ถือว่าตาบอดจริง ๆ!»
«เชื่อไหมว่ากลับไปเมื่อไร ฉันจะให้เธอหย่ากับแก!»
เขาจนปัญญาจริง ๆ ถึงได้พูดจาเหลวไหลออกมาไม่หยุด
หลินเฟิงพูดไม่ออก ตาแก่นี่แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ไปเขียนนิยายก็น่าเสียดายแย่
«คุณหนูซู ผมเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เอง จะไปแต่งงานที่ไหนกันครับ?» หลินเฟิงไม่สนใจจางปู้ซาน แล้วหันไปมองซูอี้นั่ว
«เรียนมหาวิทยาลัยแล้วไปจดทะเบียนไม่เพิ่มหน่วยกิตหรือไง?» ซูอี้นั่วหยอกเขาเล่น สายตาเหลือบมองสลับไปมาระหว่างหลินเฟิงกับจางปู้ซาน คล้ายกำลังพิจารณาว่าเรื่องจริงหรือเท็จ
แต่ไม่นานเธอก็คิดแผนออก
จริงหรือเท็จ แค่ลองดูก็รู้
«อ้อ? ตาแก่ กล้าหลอกคุณหนูคนนี้เชียวหรือ» ซูอี้นั่วโบกมือเรียกอาซาน «ยังยืนบื้ออะไรอยู่? จัดการเขาซะ»
อาซานรอคำนี้มานานแล้ว เขาแสยะยิ้มเดินเข้าไปหาจางปู้ซาน
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลินเฟิง
แต่หลินเฟิงเพียงมองอย่างสงบนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปรามแม้แต่น้อย
ซูอี้นั่วรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจดี
ความจริงหรือความเท็จไม่ได้สำคัญนัก
หากหลินเฟิงไม่ใช่ลูกเขยของจางปู้ซาน การฆ่าจางปู้ซานตอนนี้ก็เท่ากับกำจัดตาแก่หื่นกามที่ชวนให้คนรังเกียจไปเสียคนหนึ่ง
แต่ถ้าเขาเป็นลูกเขยของจางปู้ซานจริง ๆ...
เขากลับยืนมองพ่อตาถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาโดยไม่แยแส
ยิ่งใจเหี้ยมอำมหิตแบบนี้ เธอก็ยิ่งชอบ
«คุณหนูซู พวกคุณมาที่นี่เพื่อหาอะไรหรือครับ?»
หลินเฟิงเปลี่ยนเรื่อง ถามข้อสงสัยในใจออกไป
ซูอี้นั่วกำลังจะตอบ แต่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งชื่อเหลาจางกลับกระตุกชายแขนเสื้อเธอเบา ๆ เป็นสัญญาณไม่ให้พูดมาก