“คุณซู ผมยังมีธุระ ไว้วันหลังค่อยคุยกันนะครับ”
หลินเฟิงฝืนทำใจให้สงบ พูดจบก็คิดจะพาฉินหรูอวี้กับคนอื่น ๆ จากไป
สถานการณ์ตอนนี้ ยิ่งอยู่ต่ออีกวินาที อันตรายก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน
“หยุด!”
เสียงตวาดดังลั่น อาซานขวางทางหลินเฟิงไว้
“ไอ้หนุ่ม ถ้าไม่กล้าสู้ตัวต่อตัวกับฉันก็บอกมาตรง ๆ อย่าหาข้ออ้างชิ่งหนี”
หลินเฟิงขมวดคิ้วน้อย ๆ
เขามั่นใจถึงแปดส่วนว่าจะเอาชนะอาซานได้
แต่ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่า หากลงมือกันขึ้นมา เขาก็ปกป้องฉินหรูอวี้กับเฉินหนิงเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังไม่ได้
“ผมไม่กล้าจริง ๆ” หลินเฟิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
ลูกผู้ชายยืดได้หดได้ ในสายตาเขา ศักดิ์ศรีมีค่าไม่ถึงอีแปะเดียว
อาซานเห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมรับความขี้ขลาดง่ายดายขนาดนี้ คำด่าที่เตรียมไว้เต็มท้องจึงได้แต่กลืนกลับลงไป
เขาเหลือบมองฉินหรูอวี้กับเฉินหนิงเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังหลินเฟิง คนหนึ่งเป็นสาวงามสะพรั่งเต็มไปด้วยเสน่ห์ อีกคนบริสุทธิ์น่ารัก ขายาวเอวบาง
ทั้งคู่ล้วนเป็นสาวงามชั้นเลิศ ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูของเขาเลยแม้แต่น้อย
“โอ้โฮ ไอ้หนุ่ม ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย วาสนาดีจริง ๆ” น้ำเสียงของอาซานเจือความอิจฉาเต็มเปี่ยม
เขาเป็นทหารรับจ้างมาหลายปี ผ่านความเป็นความตายมาไม่น้อย และเคยคบหากับสาวงามหลายคน แต่สาวสองคนตรงหน้าที่ทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ขนาดนี้ เขายังไม่เคยได้ลิ้มลองเลยจริง ๆ