ตระกูลฮิวงะ...
ซินเก็ตสึ เข้าใจโครงสร้างของตระกูลฮิวงะดี คำพูดที่พูดกับมิโคโตะไม่ได้เป็นเพียงเรื่องตลก
เท่าที่เขารู้ ในสงครามนินจาครั้งที่สาม หมู่บ้านคิริงาคุเระจะมีนักฆ่าตาขาวชื่ออาโอะ ผู้ซึ่งได้ดวงตาสีขาวมาจากสนามรบ
ดวงตาสีขาวของสาขาฮิวงะไม่สามารถแยกออกจากร่างได้เพราะคำสาปนกในกรง ตามเวลาที่คำนวณ คนที่ตายน่าจะเป็นเด็กเมื่อครู่
ไม่ใช่ช่วงหลังที่มอนสเตอร์สู้กันอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสามารถเสียบและใช้ได้ทันที
ถ้าอวัยวะสำคัญที่สุดถูกแย่งชิงไปในสนามรบ จะไม่ตายได้อย่างไร
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็อธิบายได้ว่าทำไมฮิอาชิถึงไม่ใส่คำสาปนกในกรงให้ฮานาบิ
เขาโชคดีที่รุ่นผู้อาวุโสไม่มีทายาท ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยังเอาฮินาตะไปรับเลี้ยงให้อีกสาขาหนึ่งได้...
ไม่คิดแล้ว ครอบครัวตัวเองยังจัดการไม่ไหว จะไปยุ่งเรื่องของตระกูลฮิวงะได้อย่างไร
...
ยืนอยู่ที่สนามโรงเรียน ซินเก็ตสึมองไปที่โฮคาเงะรุ่นที่สามบนเวที
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น อายุสามสิบกว่า กำลังอยู่ในช่วงพีคของนินจา ไม่มีจุดอ่อนในด้านนินจา ไทจุตสึ และเก็นจุตสึ มีความกล้าและวิธีการเพียงพอในการรวมโคโนฮะเข้าด้วยกัน ชื่อ 'นักรบผู้กล้า' เริ่มเลื่องลือ
และหลังจากชนะสงครามนินจาครั้งที่สอง โคโนฮะจะเข้าสู่ยุคทองภายใต้การนำของชายคนนี้
เขี้ยวขาวแห่งโคโนฮะโด่งดังไปทั่วโลกนินจา เงาแห่งความมืด ชิมูระ ดันโซ ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ซันนินเริ่มมีชื่อเสียง...
อีกทั้งโคโนฮะยังมีตระกูลจักษุที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนินจาสองตระกูล ตระกูลลับมากมาย เป็นหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในห้าหมู่บ้านใหญ่โดยไม่มีข้อโต้แย้ง!
เมื่อถึงจุดสูงสุดก็จะเริ่มตกต่ำ
ความเสื่อมถอยของโคโนฮะเริ่มต้นจากการตายของโยนดาอิเมะและการจากไปของซันนิน และถึงจุดตกต่ำที่สุดเมื่ออุจิวะถูกทำลายล้าง
ในมุมมองของซินเก็ตสึ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นดูเหมือนจะเป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุดที่เขาต้องเผชิญ
แต่มองไปที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นซึ่งกำลังพูดถึงเจตจำนงค์แห่งไฟบนเวที ไม่มีความเกลียดชังในสายตาของซินเก็ตสึเลยแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าการทำลายล้างตระกูลอุจิวะ แม้จะมีหลายปัจจัย แต่มันคือปัญหาที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้าน ผลลัพธ์เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เหตุผลง่ายๆ ก็คือความแตกต่างของการรับรู้
ในสายตาของตระกูลนินจาอื่นๆ อุจิวะคือผู้ที่พ่ายแพ้ต่อเซนจูแล้วเข้าร่วมโคโนฮะ ไม่ต่างจากพวกเขา แล้วทำไมต้องมีสิทธิพิเศษด้วย?
แต่ในสายตาของอุจิวะ พวกเขาคือผู้ร่วมก่อตั้งหมู่บ้านโคโนฮะกับเซนจู แต่กลับไม่ได้เป็นโฮคาเงะด้วยซ้ำ เกินไปแล้ว!
ดังนั้นหลังจากเซนจู ฮาชิรามะตาย อุจิวะฝ่ายเหยี่ยวบางส่วนก็ไม่พอใจนโยบายของเซนจู โทบิรามะมาก ต้องการแย่งอำนาจจากตระกูลเซนจู
ไม่รู้รายละเอียด สรุปคือฝ่ายเหยี่ยวถูกเซนจู โทบิรามะจัดการ และยังรับอุจิวะ คางามิเข้าเป็นสมาชิกหน่วยอารักขา ใช้ทั้งไม้แข็งและไม้หวานจนเชื่อฟังหมด
แต่นี่เป็นเพียงการชั่วคราว ปัญหาหลักยังไม่ได้รับการแก้ไข
อุจิวะต้องการอำนาจ แต่หมู่บ้านไม่สามารถให้อำนาจมากเกินไปแก่อุจิวะได้
ไม่มีใครอยากเอาชีวิตและทรัพย์สินของตัวเองไปฝากไว้กับกลุ่มคนที่อาจคลุ้มคลั่งได้ทุกเมื่อ
อุจิวะ มาดาระมองเห็นอนาคตเช่นนี้ จึงอยากพาอุจิวะออกจากโคโนฮะ...
น่าเสียดาย วันนั้นไม่มีใครตามเขาไป
ไม่มีใครตามไปก็ถูกแล้ว!
ก็เป็นคนบอกเองว่าต้องวางความแค้นแล้วอยู่ร่วมกับตระกูลเซนจูอย่างสันติ พวกหัวรุนแรงที่ไม่พอใจก็ถูกบดขยี้จนหัวแตก
พวกเราฟังคุณ ตั้งรกรากมีครอบครัว ลูกเพิ่งเกิดยังไม่ถึงเดือน แล้วคุณมาบอกว่าจะสู้ต่อ?
เล่นแบบนี้ไม่ได้นะ! หัวหน้า!
...
ซินเก็ตสึปีนี้เก้าขวบ สูงกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก สายตากวาดผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสดใส เห็นเด็กผมทองคนหนึ่ง
ระบบหมู่บ้านนินจาถูกต้อง โหมดโรงเรียนนินจามีโอกาสค้นพบอัจฉริยะสูงกว่าโหมดตระกูลมาก
หากต้องการเปลี่ยนอนาคตของการทำลายล้างตระกูลอุจิวะ การพาตระกูลออกจากโคโนฮะไปไม่ได้ผล
ตอนนี้ไม่ใช่ยุคเซ็นโกคุ พลังของตระกูลเดียวไม่สามารถต้านทานหมู่บ้านนินจาได้ แม้จะเข้าร่วมหมู่บ้านอื่น ผลลัพธ์ก็คงไม่ดีไปกว่าอยู่ในโคโนฮะ
หมู่บ้านในประเทศน้ำมีตระกูลคิเคกเง็นไคมากที่สุด แล้วเหลืออยู่กี่ตระกูล?
คุมิงาคุเระ กลุ่มคนป่าเถื่อนที่ชอบแย่งชิง พวกเขาจับคูชินะ จับฮินาตะ คิดว่าจะให้ชีวิตที่ดีงั้นเหรอ?
พูดถึงคูชินะ ตระกูลอุซึมากิ คือตัวอย่างของตระกูลใหญ่ที่ไม่เข้าร่วมหมู่บ้านนินจา
ในกลุ่มคนเตี้ยเลือกคนสูง โคโนฮะก็เป็นหมู่บ้านที่สงบสุขที่สุดจริงๆ
ดังนั้นจึงมีนินจามากมายที่ได้เห็นความโหดร้ายของโลกนินจา แล้วยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องบ้านในฝันแห่งนี้
เซนจู ฮาชิรามะก็เป็นเช่นนั้น อุจิวะ อิตาจิก็เป็นเช่นนั้น
...
พูดไปพูดมา...
ก็เพราะแกยังไม่แข็งแกร่งพอ อุจิวะ มาดาระ!
ถ้าปีนั้นคนที่ชนะคือแก ฝ่ายที่ต้องกังวลก็คงไม่ใช่อุจิวะ!
สิ่งที่แกเรียกว่าความจริง ก็แค่การคร่ำครวญของผู้แพ้เท่านั้น!!
—
—
เพราะปีนี้นักเรียนที่เข้าใหม่มีเด็กจากตระกูลนินจาแทรกเข้ามามากมาย ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจึงให้ลูกศิษย์สามคนของตัวเองเป็นคนจัดการแบ่งห้อง
ก็คือกลุ่มโจนินสามคนที่เพิ่งมีชื่อเสียง รู้จักกันในชื่อ ซึนาเดะ จิไรยะ และโอโรจิมารุ
"ท่านซึนาเดะ! นั่นคือโจนินหญิงที่อายุน้อยที่สุดของโคโนฮะ! สวยจังเลย!!"
"คนข้างๆ เธอคือท่านโอโรจิมารุใช่ไหม! เท่จัง! หล่อมาก!!"
"ได้ยินว่าท่านโอโรจิมารุเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบหลายสิบปี!"
"ว้าว!! พวกเขาจะมาเป็นครูเราจริงเหรอ! ฉันอยากอยู่ในห้องของท่านโอโรจิมารุจังเลย!"
"ฉันต้องการท่านซึนาเดะ!!"
...
กิจกรรมประจำวันของโรงเรียนนินจา เสียงฮือฮาของเด็กโคโนฮะที่โตเร็ว
แต่พวกเขาเข้าใจตรงกันกันมากที่มองข้ามเด็กผมหงอกคนหนึ่ง
"เฮ้! ยังมีฉันจิไรยะด้วยนะ! พวกเธอไม่เห็นเหรอ ฉันก็เป็นโจนินเหมือนกัน!"
"ฉายาฉันคือ..."
...
"พี่ชาย อยากได้ครูคนไหนเหรอ?"
มิโคโตะขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาโตกะพริบ: "ฉันชอบท่านซึนาเดะที่สุด ฉันก็อยากเป็นนินจาหญิงที่เข้มแข็งและอ่อนโยนแบบนั้น!"
เข้มแข็งไม่ว่า แต่ อ่อนโยน?
ซินเก็ตสึยื่นมือดันหน้าผากมิโคโตะออกไปเล็กน้อย: "อย่าคิดเลย เธอเป็นอุจิวะ ผ่านการตรวจประวัติไม่ได้หรอก"
"พี่ชายพูดอะไรที่ฟังไม่รู้เรื่องอีกแล้ว มีคนที่ใช้คำว่า 'ตัว' ไม่ได้ด้วยเหรอ!"
มิโคโตะที่ปกติอ่อนโยนและเก็บตัว ตอนนี้เพราะซินเก็ตสึกลายเป็นคนชอบเหน็บแนมไปครึ่งหนึ่งแล้ว
"ยังไม่ตอบฉันเลย!"
ซินเก็ตสึคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกๆ: "ถ้าต้องพูดจริงๆ... ท่านโอโรจิมารุเป็นตัวเลือกที่ดี"
รู้กันทั่วไปว่าซันนินสองคนรับลูกศิษย์ และอีกคนรับพ่อ
"เธอก็คิดแบบนั้นเหรอ! เพื่อนร่วมชั้น!"
เสียงที่ดังมากดังขึ้นข้างๆ
เป็นคนที่ดูสดใสมากคนหนึ่ง ยิ้มจนเห็นฟันขาวเป็นแถว แก้มแดงระเรื่อ
"ท่านโอโรจิมารุรุ่นพี่เท่ที่สุด! ฉันก็อยากเป็นลูกศิษย์ของเขาเหมือนกัน!"
เขาทำตัวสนิทสนมเข้ามา ยื่นมือออกมา: "ฉันชื่อนาวากิ เพิ่งมาโรงเรียนนินจาวันนี้ เธอชื่ออะไร?"
นาวากิ...
คนนี้เป็นคนที่ตายเร็วจริงๆ
ซินเก็ตสึไม่ชินกับการรับมือกับคนที่กระตือรือร้นเกินไปแบบนี้ ไม่ได้ยื่นมือ: "ไม่มีใครบอกเธอเหรอว่าเครื่องหมายบนเสื้อเราหมายถึงอะไร"
นาวากิเหลือบมองตราตระกูลบนไหล่ของซินเก็ตสึ ยิ้มไม่แคร์: "ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านกันทั้งนั้น นามสกุลไม่สำคัญหรอก"
"มาทำความรู้จักกันหน่อยสิ! เพื่อนร่วมชั้นอุจิวะ!!"
ซินเก็ตสึไม่ไหวติง: "งั้นฉันพูดตรงๆ เลย ฉันเกลียดคนที่กระตือรือร้นเกินไปแบบเธอ"
...
"หา?"
นาวากิเหมือนมะเขือยาวถูกน้ำค้างแข็ง มือยื่นออกไปอย่างช่วยไม่ได้
สุดท้ายมิโตะทนไม่ไหว จึงผลักซินเก็ตสึออกไปแล้วจับมือเขากุมไว้ พูดขอโทษด้วยรอยยิ้ม: "ฉันชื่ออุจิวะ มิโตะ นี่พี่ชายฉัน ซินเก็ตสึ"
"ขอโทษจริงๆ เขาเสียมารยาทมาก!"
"ไม่... ไม่เป็นไร ยังไงก็ตาม..."
...
ซึนาเดะกับพวกเดินมาใกล้ เห็นท่าทางตรงนั้นก็เร่งฝีเท้า
เด็กอุจิวะนั่น จะรังแกนาวากิอยู่หรือเปล่า!