เรื่องลูก……
ความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุถึงกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเซี่ยงหว่านในพริบตา
ค่ำคืนหนึ่งช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ซีเฉิงอวี่เมาจนเผลอบุกเข้ามาในห้องของเธอ
เธอไม่มีวันลืมตอนที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มแนบปากข้างหู แล้วเรียกเธอว่าหวานหวาน
คืนนั้นเองที่เธอตั้งครรภ์ลูกของซีเฉิงอวี่
หลังจากมีลูก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซีเฉิงอวี่ก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน แม้เขายังคงไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนเดิม แต่เขาก็จัดหานักโภชนาการมาดูแลอาหารทั้งสามมื้อของเธอโดยเฉพาะ
เธอคิดว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของความสุข
แต่แล้วฤดูหนาวปีที่แล้ว ทารกในครรภ์วัยแปดเดือนกลับหยุดเต้นกะทันหัน เสียชีวิตอยู่ในครรภ์ เธอจึงถูกบังคับให้ยุติการตั้งครรภ์
เพราะกลัวว่าเธอจะเสียใจ ทีมแพทย์จึงไม่ยอมให้เธอเห็นหน้าลูกแม้แต่ครั้งเดียว
เธอไม่มีโอกาสได้บอกลาลูกอย่างเหมาะสม ไม่แม้แต่จะได้สัมผัสมือเล็ก ๆ ของเขา
ช่วงเวลานั้นไม่มีใครกล้าเอ่ยคำว่า “ลูก” ต่อหน้าเธอ มันกลายเป็นเขตต้องห้ามในใจของเธอ
พอถูกพูดถึงขึ้นมาอีกครั้งในตอนนี้ เธอก็รู้สึกราวกับทั้งร่างตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง
มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันได คนรับใช้เดินขึ้นมาจากชั้นล่าง “ศรีภรรยาน้อย”
เซี่ยงหว่านได้สติกลับมา เช็ดดวงตาที่แดงก่ำ ก่อนยกถาดแล้วก้าวเข้าไปในห้อง
บทสนทนาในห้องหยุดชะงักทันที ทันทีที่เห็นเซี่ยงหว่าน คุณย่าก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสาร
ถ้ารู้ว่าเซี่ยงหว่านขึ้นมาแล้ว เธอคงไม่พูดถึงเรื่องลูก
คุณย่าหันไปมองซีเฉิงอวี่ทันที อยากให้เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา ทว่าซีเฉิงอวี่ยืนนิ่งราวกับก้อนน้ำแข็ง เพียงปรายตามองเซี่ยงหว่านอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
……
หลังจากคุณย่าเข้านอนแล้ว เซี่ยงหว่านวัดอุณหภูมิให้ท่านอีกครั้ง พอแน่ใจว่าไข้ลดแล้วจึงออกจากห้อง
คืนนี้คุณย่าให้เธอกับซีเฉิงอวี่พักค้างที่บ้านเก่า ทั้งยังสั่งให้พ่อบ้านคอยดูจนแน่ใจว่าเธอกลับไปที่ห้องหอซึ่งเตรียมไว้ให้เธอกับซีเฉิงอวี่ตั้งแต่ตอนแต่งงาน
ห้องหอเป็นตึกเล็กแยกต่างหากในคฤหาสน์ซี มีไว้ให้พวกเขาสองคนพักเท่านั้น
เซี่ยงหว่านไม่รู้ว่าซีเฉิงอวี่ไปไหน
หลังจากเขาออกมาจากห้องคุณย่า ก็หายตัวไปทันที
เขาไม่เคยเป็นคนเชื่อฟังใครอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีอำนาจและกำลังเป็นของตัวเองเต็มที่ ก็ไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดของใครในตระกูลซีอีก บางทีเขาอาจออกไปแล้วก็ได้
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เซี่ยงหว่านหันกลับไปมองพ่อบ้านที่กำลังล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วพูดอย่างจนใจว่า “คุณลุงไป่ คุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
“ไม่ได้ครับ ศรีภรรยาน้อย คุณย่าสั่งให้ผมถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน”
เมื่อก่อนคุณลุงไป่เรียกเธอว่าคุณหนู หลังจากเธอแต่งงานกับซีเฉิงอวี่ แม้ซีเฉิงอวี่จะไม่เคยยอมรับสถานะภรรยาของเธอ แต่คุณย่าสั่งไว้ คนทั้งตระกูลซีจึงต้องเรียกเธอด้วยความเคารพว่าศรีภรรยาน้อยหรือคุณผู้หญิง
ดูท่าคุณย่าจะไม่วางใจจริง ๆ
เซี่ยงหว่านไม่รู้จะพูดอะไร จึงได้แต่ยืนหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าห้อง ปล่อยให้คุณลุงไป่ถ่ายรูปเธอสองใบ
คุณลุงไป่มองรูปในโทรศัพท์แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “เรียบร้อยแล้วครับ ผมกลับไปรายงานได้แล้ว ศรีภรรยาน้อย รีบพักผ่อนนะครับ”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของคุณลุงไป่ที่เดินจากไป เซี่ยงหว่านก็ถอนหายใจโล่งอก ยังดีที่ซีเฉิงอวี่ไม่อยู่ คืนนี้เธอจะได้นอนในห้องหอคนเดียว
เซี่ยงหว่านใช้มือข้างหนึ่งปิดประตู แล้วพิงประตูไว้ ก่อนก้มลงกดขาขวาที่เจ็บจนสั่น
……เกือบแกล้งต่อไม่ไหวแล้ว
เมื่อคืนผู้ชายคนนั้นเตะขาขวาของเธอ ถ้าเธอจำไม่ผิดก็สามครั้งแล้ว หากเตะด้วยแรงขนาดที่หมายเอาชีวิตเธออีกสักสองครั้ง ขาของเธอคงพิการแน่
รอให้ตำรวจจับพวกมันได้ก่อน เธอจะหาคนไปจัดการมันให้ตาย!
“จะให้ผมเข้าไปอุ้มคุณไหม?”
เสียงทุ้มเย็นชาของผู้ชายดังขึ้นกะทันหันในห้องมืดสลัว
เซี่ยงหว่านสะดุ้ง เธอเพิ่งเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันได้เปิดไฟก็หันไปมองตามเสียง เงาร่างพร่ามัวค่อย ๆ ชัดขึ้น แสงสะท้อนจากเลนส์แว่นวาบผ่านไป
ซีเฉิงอวี่พิงขอบหน้าต่างที่เปิดอยู่ พลางสูบบุหรี่
เซี่ยงหว่านมองเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน
ที่แท้เขายังไม่ได้ไปไหน
แต่กลับมาถึงห้องนี้ก่อนเธอเสียอีก
ดูท่าคืนนี้พวกเขาคงต้องนอนด้วยกัน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เซี่ยงหว่านคงใจเต้นหน้าแดงด้วยความคาดหวัง
แต่ในหัวของเธอกลับมีภาพข้อตกลงหย่าร้างในลิ้นชักโต๊ะทำงาน และเจียงยวนซีที่กลับประเทศมาแล้วผุดขึ้นมา ความคาดหวังทั้งหมดจึงมลายหายไป
เซี่ยงหว่านคร้านจะเปิดไฟ เธอฝืนความเจ็บที่ขาขวาแล้วเดินไปทางโซฟา
ช่างเถอะ ทนนอนบนโซฟาสักคืน รอให้ฟ้าสางก็แล้วกัน
แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงโซฟา เธอก็ถูกแรงมหาศาลกระชากเข้าไป ร่างเสียการทรงตัวจนถลาเข้าไปในอ้อมอกกว้างอุ่นของใครคนหนึ่ง
ก่อนที่เธอจะทันดิ้นหนี แขนที่โอบเอวอยู่ก็รัดแน่นขึ้นฉับพลัน
จูบอุ่นชื้นของชายหนุ่มแตะลงข้างหูเธอ
ทำให้เซี่ยงหว่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว
นี่เป็นครั้งแรกที่ซีเฉิงอวี่แตะต้องเธออีกครั้ง นับจากฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว
หลังจากโลกหมุนคว้าง เธอก็ถูกชายหนุ่มกดลงบนโซฟา ไอร้อนผ่าวโอบล้อมร่างเธอไว้ทั้งหมด
จูบอุ่นชื้นเนิ่นนานทำให้เซี่ยงหว่านตั้งรับไม่ทัน
“คุณย่าบอกว่าให้เรามีลูกสักคน”
คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นถังใหญ่ราดลงมาบนศีรษะ เซี่ยงหว่านนึกถึงข้อตกลงหย่าร้างในลิ้นชักห้องทำงาน แล้วก็นึกถึงคำพูดของคุณย่า เธอเบี่ยงหน้าหลบจูบของชายหนุ่ม ก่อนสบตาคู่ที่ชวนให้คนหลงใหลของเขา
ลำคอของเธอราวกับถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง “คุณอยากมีลูก หรืออยากได้เงื่อนไขที่คุณย่ารับปากไว้กันแน่?”
ซีเฉิงอวี่รวบมือทั้งสองข้างของเธอกดไว้เหนือศีรษะ ใช้มือข้างเดียวถอดแว่นออก เมื่อไม่มีเลนส์แว่นบดบัง ดวงตาของเขาก็เย็นชาและคมกริบราวกับสัตว์ร้าย
นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของซีเฉิงอวี่
“มันต่างกันตรงไหน? ตอนนั้นคุณดึงดันจะแต่งงานกับผม ก็ควรเตรียมใจไว้แล้ว”
ใบหน้าของเซี่ยงหว่านซีดเผือด
“ไม่ใช่หรือไง?”
“หวานหวาน”
น้ำเสียงสนิทสนมอย่างเหลือล้น กลับทำให้เซี่ยงหว่านเจ็บปวดไปถึงกระดูก
คำเรียกที่ไร้ซึ่งความรักเปี่ยมไปด้วยการเยาะเย้ย สำหรับเธอแล้วมันไม่ต่างจากการถูกแล่เนื้อทีละชิ้น
ซีเฉิงอวี่รู้ดีเกินไปว่าจะทำร้ายเธอให้เจ็บตรงไหน
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ ก้มตัวลงต่ำ ปลดแรงทั้งหมดของเซี่ยงหว่านออกได้อย่างง่ายดาย
เสื้อผ้าถูกกระชากเปิด เซี่ยงหว่านสะดุ้งจนตัวหดอย่างรุนแรง
สมองของเธออดนึกถึงเหตุการณ์ที่ถูกทำร้ายเมื่อคืนไม่ได้ หากไม่มีคนใจดีผ่านมาพอดี เสื้อผ้าของเธอคงถูกกระชากออกไปแล้ว……
ตอนนี้เธอแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าเป็นซีเฉิงอวี่ หรือผู้ชายพวกนั้นที่ลงมือทำร้ายเธอ
“อย่านะ!”
เธอเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่คลุ้มคลั่ง ก้มลงกัดคอซีเฉิงอวี่เต็มแรง
ท่ามกลางแสงสลัว ชายหนุ่มสูดปากด้วยความเจ็บ
“โตขึ้นจริง ๆ กล้ากัดคนแล้วหรือ?” มือใหญ่ข้างหนึ่งบีบคางเซี่ยงหว่านไว้ ซีเฉิงอวี่กระชากเนกไทออก เตรียมจะมัดมือทั้งสองข้างที่กำลังดิ้นรนของเธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหันในห้อง
หน้าจอสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าคราม ส่องให้เห็นคนบนโซฟาได้ราง ๆ
โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางสั่นจนหมุนเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อย ชื่อผู้โทรบนหน้าจอปรากฏชัดในสายตาของเซี่ยงหว่าน——
ยวนซี
เป็นสายจากเจียงยวนซี
เซี่ยงหว่านฉวยโอกาสตอนชายหนุ่มเผลอ ลุกหนีออกมาจากใต้ร่างเขา มือสั่นเทาดึงเสื้อผ้าที่เปิดออกมาปิดรอยช้ำสีเขียวคล้ำทั่วร่างซึ่งเกิดจากการถูกทำร้ายเมื่อคืน
เธอลากขาขวาที่เจ็บไปขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา
ในตอนนั้นเอง ไฟข้างโซฟาก็สว่างขึ้นกะทันหัน
เนกไทห้อยหลวม ๆ อยู่ตรงปกเสื้อของซีเฉิงอวี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกเขากระชากหลุดไปสองเม็ด ลูกกระเดือกขยับไหวเล็กน้อย
เสียงโทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุด
ใบหน้าของเซี่ยงหว่านซีดขาว ยิ่งขับให้ดวงตาแดงก่ำจนแสบตา เธอเอ่ยประชดว่า “คุณซี โทรศัพท์จากเพื่อนรักสมัยเด็กของคุณ ไม่รับสายหรือคะ?”