“เอาละ ตั้งสมาธิไปที่มือของตัวเอง แล้วรวบรวมพลังในร่างกายไว้” เจี่ยนเฮ่ออันยื่นมือให้เหยียนเจินเจินดูเป็นตัวอย่าง เปลวไฟก้อนหนึ่งพลันลุกพรึ่บขึ้นกลางฝ่ามือของเขา
เหยียนเจินเจินยื่นมือของตัวเองออกมา ออกแรงทั้งหมดที่มีและพยายามรวบรวมพลังเต็มที่ ทว่ากลางฝ่ามือกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เธอมองเจี่ยนเฮ่ออันอย่างหมดกำลังใจ “พี่เฮ่ออัน ฉันเหมือนจะ... ไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาเลยแฮะ~”
เจี่ยนเฮ่ออันเห็นว่าฝ่ามือของเหยียนเจินเจินไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วถามว่า “เมื่อกี้เธอออกแรงมากกว่าปกติหรือเปล่า?”
“หา?”
เจี่ยนเฮ่ออันหันไปมองโต๊ะกลาง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาแล้วยื่นให้เหยียนเจินเจิน “ลองบีบแก้วใบนี้ให้แตกดูได้ไหม?”
“อ๋อ!” เหยียนเจินเจินรับแก้วน้ำมา แล้วบีบมันในอุ้งมือ เพียงเสียงเพี๊ยะดังขึ้น แก้วน้ำก็แตกละเอียดคามือ เธอเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ว้าว~ โฮสต์เป็นจอมพลังนี่นา~”
“ไม่ใช่สิ! อะไรกันเนี่ย! ทำไมพลังพิเศษของฉันถึงเป็นพละกำลังล่ะ? คนอื่นทะลุมิติมาแล้วได้พลังมิติหรือพลังรักษาซึ่งเป็นพลังหายากกันทั้งนั้น แต่สาวน้อยน่ารักอย่างฉันกลับกลายเป็นจอมพลัง ถังหยวน เธอว่ามันดีไหม?”
เจี่ยนเฮ่ออันเห็นเหยียนเจินเจินเบิกตากลมโตด้วยความตกใจ ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ฮะ ๆ ๆ~ มีพลังพิเศษก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรหรอก! เรามีแรงเยอะก็ไม่เลวเหมือนกัน!”
“ฮือ~” เหยียนเจินเจินน้อยใจสุด ๆ จนร้องไห้ออกมา “ผู้หญิงคนอื่นปลุกพลังธาตุน้ำหรือธาตุไม้ ไม่ก็พลังมิติหรือพลังรักษากันทั้งนั้น ทำไมฉันถึงได้พลังแรงเยอะมาแทนล่ะ~”
เหยียนเจินเจินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ใครจะคิดว่าพละกำลังของเธอจะมากเกินไปจนโซฟาส่งเสียงดังสนั่น “โครม!” แล้วพังยุบลงไป!
“ว้าว~” คราวนี้เหยียนเจินเจินร้องไห้หนักกว่าเดิม
เจี่ยนเฮ่ออันชะงักไป ก่อนจะรีบลนลานย่อตัวลงตรวจดูร่างกายของเหยียนเจินเจิน “เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
เหยียนเจินเจินกำลังจมอยู่กับความน้อยใจ จึงพุ่งเข้าไปซบอกเจี่ยนเฮ่ออันแล้วร้องไห้ เจี่ยนเฮ่ออันชะงักไป ก่อนจะกอดเด็กสาวไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วเริ่มปลอบเธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ! มีแรงเยอะก็ดีจะตาย! เวลาเจออันตรายเราก็ป้องกันตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ?”
“ฮือ~”
“เกิดอะไรขึ้น ๆ?” จงจิ้งเฟยวิ่งออกมาจากห้องนอนแขกอย่างร้อนรน โดยมีซ่งจือหย่วนตามหลังมา
เซี่ยจิ่งเสวียนที่อยู่ในครัวกับเซี่ยจิ่งเยว่ที่อยู่ในห้องของเหยียนเจินเจินก็ออกมาด้วย
ทั้งสี่คนมองเจี่ยนเฮ่ออันที่กำลังกอดเด็กสาวพลางปลอบเธอ แล้วหันไปมองโซฟาที่พังยุบ ทุกคนต่างคิดไปไกล
“ให้ตายเถอะ! พี่เฮ่อ พี่หิวจนไม่เลือกแล้วหรือไง ถึงได้รังแกสาวน้อยเขา?”
เซี่ยจิ่งเยว่ก็มองเจี่ยนเฮ่ออันด้วยสีหน้าลำบากใจและไม่อยากเชื่อ
เจี่ยนเฮ่ออันพูดไม่ออก เขากลอกตามองทุกคน “เธอปลุกพลังพิเศษได้แล้ว เป็นพลังสายพละกำลัง กำลังบ่นว่าตัวเองไม่ชอบพลังที่ได้!”
“หา?” จงจิ้งเฟยมีเครื่องหมายคำถามตัวโตเต็มหน้า
ซ่งจือหย่วนหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ “หึ~ พลังสายพละกำลัง สำหรับผู้หญิงแล้วฟังดูไม่ค่อยดีจริง ๆ สาวน้อยตัวจิ๋วจอมพลังงั้นเหรอ?”
“ว้าว~” เหยียนเจินเจินร้องไห้หนักกว่าเดิม
“โอ๋ ๆ พอแล้ว ไม่ร้องนะ!” เจี่ยนเฮ่ออันถลึงตาใส่ซ่งจือหย่วน “คนอื่นอยากมีพลังพิเศษยังไม่มีเลยนะ เด็กดี อย่าร้องแล้ว!”
จงจิ้งเฟยมองท่าทางของเจี่ยนเฮ่ออันอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเดินเข้ามาแล้วย่อตัวลงมองเขา เจี่ยนเฮ่ออันเตะเขาทีหนึ่ง “นายทำอะไร?”
“พี่เฮ่อ ผมไม่เคยเห็นพี่ทำตัวอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลย!”
“โฮสต์! หยุดร้องเถอะ เรายังมีมิติอยู่นี่นา จะให้มิติของเธอเปิดเผยต่อหน้าทุกคนไหม?” ถังหยวนใช้แรงตบหัวเหยียนเจินเจินจากบนศีรษะเธอ
เหยียนเจินเจินที่กำลังก้มหน้าร้องไห้อย่างน้อยใจหยุดสะอื้นกะทันหัน เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของเจี่ยนเฮ่ออันที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วหันไปมองจงจิ้งเฟยที่นั่งอยู่บนพื้นไม่ไกล ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ
เมื่ออ้อมกอดอันนุ่มนิ่มผละออกไป เจี่ยนเฮ่ออันก็ยังตั้งตัวไม่ทัน เขามองเด็กสาวแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
เหยียนเจินเจินสูดจมูกแล้วถามว่า “พลังพิเศษของฉันดูเหมือนจะไม่มีธาตุไม้ ไฟ ดิน ทอง หรือน้ำ แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามีพลังพิเศษชนิดอื่นไหม?”
ซ่งจือหย่วนยืนกอดอกมองเหยียนเจินเจินอยู่อีกฝั่ง แล้วพูดเนือย ๆ ว่า “พลังสายความเร็วก็ลองวิ่งดู ว่าเร็วขึ้นไหม ส่วนการได้ยินกับการมองเห็น ปกติคนที่ปลุกพลังพิเศษได้จะดีขึ้นอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นพลังชนิดพิเศษมาก ๆ ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดกว่า อย่างพลังมิติ เคยอ่านนิยายไหม? ยังมีพลังจิตกับพลังรักษาด้วย”
“โฮสต์ โฮสต์ เร็วเข้า รีบเปิดเผยมิติให้ทุกคนรู้เถอะ!” ถังหยวนเร่งเธออย่างร้อนใจ
เหยียนเจินเจินผละจากอ้อมกอดของเจี่ยนเฮ่ออัน แล้ววิ่งไปทางประตู ก่อนจะหยุดแล้วมองทุกคน “เหมือนจะ... ไม่มีนะ”
เธอก้มมองตัวเอง จากนั้นก็แนบตัวฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกตรงประตู การได้ยินดีขึ้นมากจริง ๆ แต่ไม่ได้ถึงขั้นสุดยอด เธอส่ายหน้า “ก็ไม่มีเหมือนกัน”
เซี่ยจิ่งเสวียนปลอบเหยียนเจินเจิน “คุณหนูเหยียน ปลุกพลังสายพละกำลังได้ก็ดีมากแล้ว พวกเราต้องออกแรงตั้งเยอะกว่าจะฆ่าซอมบี้ได้สักตัว แต่คุณต่อยแค่หมัดเดียวก็พอแล้ว เก่งกว่าพวกเรามาก!”
“ใช่ ๆ เจินเจิน พลังสายพละกำลังดีมากเลย!” เซี่ยจิ่งเยว่รีบช่วยปลอบด้วย
ตอนนั้นเอง เหยียนเจินเจินก็หยิบกระถางต้นไม้บนตู้ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเก็บมันเข้าไปในมิติอย่างแนบเนียน
เจี่ยนเฮ่ออันที่จับตาดูเหยียนเจินเจินมาตลอดเบิกตากว้างทันที ซ่งจือหย่วนก็ยืดตัวตรงขึ้นมาในพริบตา
จงจิ้งเฟยร้องเสียงดังอย่างเกินจริง “ให้ตายเถอะ!”
พี่น้องตระกูลเซี่ยที่เมื่อครู่ยังปลอบเธออยู่ต่างพูดไม่ออก ได้แต่มองเหยียนเจินเจินตาค้าง
เจี่ยนเฮ่ออันรีบเดินเข้ามาจับแขนเหยียนเจินเจิน “เจินเจิน กระถางต้นไม้เมื่อกี้ล่ะ? เอาออกมาให้ดูหน่อยสิ”
เหยียนเจินเจินเงยหน้ามองเจี่ยนเฮ่ออัน ก่อนจะก้มลง แล้วกระถางต้นไม้ที่หายไปเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นในมือเธออีกครั้ง “มิติ?”
“ว้าว~ โฮสต์ สุดยอดไปเลย! แสดงเก่งมาก!” ถังหยวนกระโดดโลดเต้นอยู่บนศีรษะเหยียนเจินเจินอย่างร่าเริง
“เรื่องเล็กน้อยเอง~ พอเปิดเผยให้ทุกคนรู้แล้ว ต่อไปฉันก็มีเหตุผลเอาของในมิติออกมาได้แล้ว!”
“น้องเจินเจิน เธอเก่งมากเลย! ถึงกับปลุกพลังมิติได้!” จงจิ้งเฟยวิ่งเข้ามาหาเธออย่างดีใจ “พี่เฮ่อ พวกเรากักตุนเสบียงได้แล้ว!”
เจี่ยนเฮ่ออันมองเหยียนเจินเจิน แววตาเต็มไปด้วยความยินดี “เจินเจิน ลองดูสิว่ามิติของเธอใหญ่แค่ไหน?”
“หา? อ๋อ ๆ เดี๋ยวฉันลองดูนะ~” เหยียนเจินเจินรีบก้มหน้า แล้วถามในใจว่า “ถังหยวน มิติของเรามีขนาดเท่าไหร่?”
“โฮสต์ มิติของระบบกว้างมากเลยนะ ใหญ่เท่าคลังสินค้าหลายแห่งเลย แต่เธอเพิ่งปลุกพลังขึ้นมา ไม่น่าจะใหญ่ขนาดนั้น!”
“งั้นฉันควรบอกว่าขนาดเท่าไหร่ดี?”
“มะ...ไม่รู้สิ! ฉัน ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน!” ถังหยวนพูดตะกุกตะกัก “ในข้อมูลของฉันไม่มีเรื่องวันสิ้นโลกนี่นา!”
“รีบไปหาพล็อตเรื่องเดิมสิ ลองค้นดู!”
“โฮสต์ ในพล็อตเรื่องเดิม ข้อมูลอื่นนอกจากเรื่องที่เกี่ยวกับพระเอกนางเอกคลุมเครือมาก ค้นหาไม่เจอเลย!”
“เฮ้อ~” เหยียนเจินเจินถอนหายใจในใจ เธอเงยหน้ามองทุกคนแล้วพูดว่า “เหมือนจะไม่ค่อยใหญ่นะ น่าจะ... พอ ๆ กับห้องน้ำ”
จงจิ้งเฟยเบิกตากว้าง “ห้องน้ำ?”