เหยียนเจินเจินมองเจี่ยนเฮ่ออันอย่างเหม่อลอย ก่อนจะรีบเรียกระบบในใจ “ถังหยวน ถังหยวน พระเอกคนนี้ไม่ใช่แล้ว! แน่ใจนะว่านี่คือพระเอก? พระเอกไม่ควรมีความสัมพันธ์กับนางเอกเหรอ?”
“ตอนนี้พระเอกกับนางเอกเป็นแค่เพื่อนร่วมทีมกันเองนะ! โฮสต์ ไม่งั้นลองพยายามดูไหม จับพระเอกให้อยู่หมัด แบบนี้เธอก็จะได้ตามพระเอกไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ด้วย!” ถังหยวนเบิกตากลมโตอย่างสงสัย แล้วบินวนไปวนมาข้างเจี่ยนเฮ่ออัน
เหยียนเจินเจินปวดหัวจนหลับตาลง
เจี่ยนเฮ่ออันหันไปรับยาลดไข้จากมือเซี่ยจิ่งเสวียน แล้วยื่นไปที่ปากเหยียนเจินเจิน “อ้าปาก กินยา”
เหยียนเจินเจินหลับตาอ้าปาก กลืนยาลงไปแล้วจึงพูดว่า “พี่เฮ่ออัน ที่บ้านยังมีของกินอยู่บ้าง พวกคุณลองหาอะไรดูไหม? บ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็เข้าไปค้นได้เหมือนกัน แต่เหมือนพวกเขาจะหนีไปกันหมดแล้ว คงเหลือของไม่มาก”
เจี่ยนเฮ่ออันมองเหยียนเจินเจินที่หลับตาพูดอยู่ในอ้อมแขน แววขบขันวาบผ่านดวงตา
ซ่งจือหย่วนเห็นสีหน้าของเจี่ยนเฮ่ออันก็เบิกตากว้าง ก่อนหันไปถามเหยียนเจินเจินว่า “น้องเจินเจิน ทำไมถึงไม่หนีไปล่ะ?”
“ฉันป่วย นอนอยู่บนเตียงมาตั้ง 3 วันแล้ว” เหยียนเจินเจินเพิ่งลืมตาขึ้น หันไปมองเจี่ยนเฮ่ออัน “พี่เฮ่ออัน ฉันหิวแล้ว ในครัวมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วก็น้ำที่ฉันเก็บไว้”
“ฉันไปเอง!” จงจิ้งเฟยมองเจี่ยนเฮ่ออันที มองคนอื่นที เขารู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ จึงรีบเผ่นหนีไป
เซี่ยจิ่งเสวียนเหลือบมองน้องสาว ก่อนกำชับว่า “จิ่งเยว่ อยู่เป็นเพื่อนคุณเหยียนหน่อยนะ ฉันไปช่วยพวกเขา”
เซี่ยจิ่งเยว่เหลือบมองเจี่ยนเฮ่ออัน แล้วก้มหน้าตอบ “อืม!”
เหยียนเจินเจินมองเซี่ยจิ่งเยว่ที่นั่งลงอีกฝั่งของตัวเอง แล้วเอ่ยถาม “พี่สาวคนสวยชื่ออะไรเหรอ?”
“เซี่ยจิ่งเยว่ คนเมื่อกี้เป็นพี่ชายฉัน เซี่ยจิ่งเสวียน”
“ฉันชื่อซ่งจือหย่วน ส่วนอีกคนชื่อจงจิ้งเฟย”
เหยียนเจินเจินพยักหน้า “รบกวนพวกคุณแล้วนะ!”
เจี่ยนเฮ่ออันนั่งข้างเหยียนเจินเจิน ยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอเบา ๆ “พักผ่อนเถอะ รอไข้ลดแล้วเราค่อยออกไปด้วยกัน”
“ได้!”
“โฮสต์ ลองคิดดูหน่อยสิ? ฉันว่าพระเอกมีใจให้เธอนะ จับเขาให้อยู่หมัดสิ! เราจะได้ตามพระเอกไปใช้ชีวิตสบาย ๆ!”
เหยียนเจินเจินกลอกตามองระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ “ถังหยวน ไปดูร้านค้าระบบของเธอสิ มีอะไรที่ฉันแลกได้บ้างไหม?”
“โฮสต์ เราไม่มีของให้แลกเลย! อีกอย่าง ตอนนี้ร้านค้าระบบก็เปิดไม่ได้ด้วย!”
“แล้วเหรียญระบบของฉันล่ะ?”
“โฮสต์ ตอนนี้ถึงมีเงินก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี”
“ให้ตายสิ! ระบบ เธอหลอกฉัน!”
“เจินเจิน พยายามหน่อย จับพระเอกให้อยู่หมัด!” ถังหยวนส่งเสียงเชียร์อยู่ข้าง ๆ
เหยียนเจินเจินหลับตาลงอย่างพูดไม่ออก
เจี่ยนเฮ่ออันเห็นเหยียนเจินเจินพักผ่อนแล้ว จึงดึงซ่งจือหย่วนออกไปเริ่มค้นทีละชั้น ตั้งแต่อาคารของตระกูลเหยียน
“เฮ่ออัน ที่แท้นายต้องมาหาผู้หญิงคนนี้ให้ได้ เพราะถูกใจเธอเข้าแล้วสินะ?” ซ่งจือหย่วนพูดแทงใจดำเจี่ยนเฮ่ออันตรง ๆ “ถ้าเหยียนซิวหย่วนรู้เข้า เขาจะไม่ตีแกตายเหรอ? นี่ถึงกับส่งน้องสาวตัวเองมาไว้ใต้จมูกหมาป่าอย่างแกเลยนะ?”
เจี่ยนเฮ่ออันกลอกตา “ก่อนหน้านี้เหยียนซิวหย่วนเคยบอกให้ฉันเป็นน้องเขยเขา”
“อะไรนะ?” ซ่งจือหย่วนเบิกตากว้าง “อย่าบอกนะว่านายไม่รู้ว่าเขาพูดเล่น?”
“ฉันถือเป็นเรื่องจริง” เจี่ยนเฮ่ออันตอบอย่างจริงจัง
ซ่งจือหย่วนเบิกตากว้าง “ถ้าฉันเป็นเหยียนซิวหย่วน ฉันคงต้องคิดบัญชีกับนายแล้ว!”
“ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้างกายเจินเจินมีแค่ฉัน” เจี่ยนเฮ่ออันเอ่ย
“เอาจริงเหรอ? อย่าทำให้สาวน้อยตกใจล่ะ!”
“ฉันรู้”
“อย่าบอกนะว่านายไม่รู้ว่าเซี่ยจิ่งเยว่มีใจให้นาย? แถมเซี่ยจิ่งเสวียนก็พยายามจับคู่พวกนายด้วย”
“ฉันไม่รู้!” เจี่ยนเฮ่ออันพูดตัดบทซ่งจือหย่วนทันที แล้วมองเขาอย่างจริงจัง “ฉันไม่รู้”
ซ่งจือหย่วนหมดคำจะพูด “เออ ๆ นายไม่รู้ ถ้าคิดจะพาสาวน้อยคนนั้นไปด้วย ก็เตรียมตัวไว้ให้ดี ถ้าเธอไม่ปลุกพลังขึ้นมา ภาระของนายจะหนักเอาการ”
“อืม!”
ตอนเจี่ยนเฮ่ออันกับซ่งจือหย่วนกลับมา ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว
จงจิ้งเฟยเห็นทั้งสองคนหอบของพะรุงพะรังเข้ามา ก็โดดตัวลุกขึ้นอย่างดีใจ “ฮ่า! พี่เฮ่อ เก็บของได้เยอะเลยนี่!”
“น่าเสียดายที่พวกเราไม่มีคนที่มีพลังมิติ ไม่อย่างนั้นคงเก็บของที่รวบรวมมาได้ทั้งหมดแล้ว” เซี่ยจิ่งเสวียนยกอาหารมาวาง “รีบกินเถอะ เก็บไว้ให้พวกนายแล้ว คุณเหยียนกินเสร็จก็นอนหลับอยู่บนโซฟา”
เจี่ยนเฮ่ออันเดินไปข้างโซฟา ยื่นมือแตะหน้าผากเหยียนเจินเจิน ก่อนจะไปนั่งตรงโต๊ะกลางและหยิบชามขึ้นมากิน
“ฮ่า! ไม่คิดเลยว่าบ้านน้องเจินเจินจะยังมีของสดอยู่ด้วย!”
“ฉันเห็นตู้แช่แข็งในบ้าน ข้างในมีน้ำแข็งเยอะมาก คงเป็นเพราะอย่างนี้วัตถุดิบถึงเก็บได้ดี ฉันเอาน้ำพวกนั้นไปแช่แข็งใหม่หมดแล้ว” เซี่ยจิ่งเยว่พูด
“พวกนายหาที่พักกันเองสักคืน ฉันจะเฝ้าเธอ” เจี่ยนเฮ่ออันพูดจบก็นั่งลงข้างโซฟา จ้องเหยียนเจินเจินที่นอนอยู่โดยไม่ขยับไปไหน
จงจิ้งเฟยกับซ่งจือหย่วนสบตากัน ส่งคำถามโดยไม่ออกเสียง “เกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งจือหย่วนส่ายหน้า แล้วบุ้ยปากไปทางเหยียนเจินเจิน
“อย่าบอกนะ?” จงจิ้งเฟยขยับเข้าไปใกล้ซ่งจือหย่วน “พี่เฮ่อรักแรกพบเหรอ?”
ซ่งจือหย่วนส่ายหน้า แล้วลากเขาไปอีกห้องหนึ่ง
เซี่ยจิ่งเสวียนหันไปบอกน้องสาว “เยว่เยว่ ไปนอนห้องคุณเหยียนเถอะ เมื่อกี้เธออนุญาตแล้ว เธอไม่ได้พักผ่อนดี ๆ มานานแล้ว”
เซี่ยจิ่งเยว่เหลือบมองเจี่ยนเฮ่ออันที่นั่งนิ่งไม่ยอมขยับ แล้วก้มหน้าตอบ “ได้”
เซี่ยจิ่งเสวียนเหลือบมองเจี่ยนเฮ่ออันเช่นกัน ก่อนเดินตรงไปที่ครัว แล้วเอนตัวนอนบนโต๊ะอาหาร
กลางดึก เหยียนเจินเจินค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกว่ามีคนจับมืออยู่ จึงชักมือกลับ เจี่ยนเฮ่ออันก็พลันตื่นขึ้น “เจินเจิน?”
“โฮสต์ ตอนเธอหลับ พระเอกจับมือเธอไว้ตลอดเลยนะ เขาคงไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ หรอกมั้ง? ทำไมกันนะ?” แม้แต่ถังหยวน ระบบของเธอยังรู้สึกประหลาดใจ
“คงไม่หรอกมั้ง? อาจเป็นเพราะพี่ชายฉันก็ได้ ช่วงนี้เขากับพี่ชายฉันสนิทกันดีไม่ใช่เหรอ?” เหยียนเจินเจินคิดในใจ
เจี่ยนเฮ่ออันยื่นมือไปแตะหน้าผากเหยียนเจินเจินอีกครั้ง “เหมือนจะหายไข้แล้ว ยังไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
เหยียนเจินเจินส่ายหน้า “พี่เฮ่ออัน ฉันหายแล้ว ไม่มีตรงไหนไม่สบาย”
เจี่ยนเฮ่ออันมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่าง แต่เริ่มมีแสงแล้ว เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วมือจุดไฟขึ้นมาก้อนหนึ่ง “โชคดีที่อากาศตอนนี้ไม่หนาวเท่าไร เธอจะนอนต่ออีกหน่อยไหม?”
“อืม ไม่ต้องแล้ว ฉันนอนมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็หายดีสักที” เหยียนเจินเจินส่ายหน้าแล้วลุกขึ้น “ฉันไม่睡แล้ว พี่เฮ่ออัน เมื่อคืนพี่เฝ้าฉันตลอดเลยใช่ไหม? มานอนพักสักหน่อยไหม?”
“ไม่ต้อง”
เหยียนเจินเจินรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง เขาเฝ้าเธอมาทั้งคืน จึงเอื้อมมือไปดึงแขนเจี่ยนเฮ่ออันแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัวเอง เธอไม่คิดว่าตัวเองจะมีแรงมากขนาดนี้ ส่วนเขาก็ไม่คิดว่าจะถูกผู้หญิงคนหนึ่งดึงจนล้ม ทั้งคู่จึงล้มลงบนโซฟาพร้อมกัน สบตากันอยู่ใกล้ ๆ
เหยียนเจินเจินกะพริบตา มองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า แล้วเผลอพูดออกมา “หล่อจัง!”
เจี่ยนเฮ่ออันไม่คิดว่าเหยียนเจินเจินจะชมเขา ใบหน้าแดงขึ้น รีบลุกพรวด “ขะ ขอโทษ ฉันยืนไม่มั่นคง”
“อ๊า! โฮสต์ จูบเขาสิ! จูบเลย พระเอกก็จะเป็นของเธอแล้ว!”
“ไสหัวไป!”
เหยียนเจินเจินรีบลุกขึ้น “ขะ ขอโทษค่ะพี่เฮ่ออัน ฉัน ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะมีแรงมากขนาดนี้”
พอเจี่ยนเฮ่ออันได้ยินก็ไม่สนใจความกระอักกระอ่วน รีบคว้าตัวเหยียนเจินเจินไว้ “เจินเจิน เธอปลุกพลังพิเศษขึ้นมาแล้วใช่ไหม?”
“หา?” เหยียนเจินเจินเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ใช่แล้ว! โฮสต์ ไข้เธอลดแล้วไม่ใช่เหรอ? ปกติแล้วหลังจากนี้ก็ควรจะปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ลองดูสิ!”
“จะ จะดูยังไงว่ามีพลังพิเศษหรือเปล่า?” เหยียนเจินเจินถาม